Rüya, faydalar ve özel dualar

Onuncu bab: Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatın faydaları ve meyveleri hakkında

Onuncu bab: Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatın faydaları ve meyveleri hakkında:

Bu babı, allâme Şemseddin İbnü’l-Kayyim’in Cilâü’l-Efhâm fî fadli’s-salâti ve’s-selâmi alâ Muhammedin hayri’l-enâm adlı kitabında zikrettiği faydalarla açmayı uygun gördüm; onların hepsi veya çoğu, ikinci babda özetlediğim hadislerde vârittir; burada tekrarına gerek yoktur; onlar, orada, Mesâlikü’l-Hunefâ’da, ed-Dürrü’l-Mandûd’da ve başka yerde zikredilmiştir; Cilâ’ dışından da ekledim...

O (rahimehullah) dedi ki:

Birincisi: Allah —sübhânehû ve teâlâ— emrine uymak.

İkincisi: Ona salâtta O’na (sübhânehû) uymak; iki salât farklı olsa da: Bizim ona salâtımız dua ve istemedir; Allah’ın ona salâtı ise övgü ve şereflendirmedir —geçtiği gibi—.

Üçüncüsü: Bunda meleklerine uymak.

Dördüncüsü: Allah Teâlâ’dan, salavat getirene on salât elde etmek.

Beşincisi: Ona on derece yükseltilir.

Altıncısı: Ona on iyilik yazılır.

Yedincisi: Ondan on kötülük silinir.

Sekizincisi: Onu (salavatı) öne alırsa, duasının kabulü umulur; çünkü o, duayı âlemlerin Rabbinin katına yükseltir.

Dokuzuncusu: Onu, onun için vesile istemekle birleştirirse veya tek başına (salavat) getirirse, onun (sallallahu aleyhi ve sellem) şefaatine sebeptir —Ruveyfi‘ hadisinde geçtiği gibi—.

Onuncusu: Günahların bağışlanmasına sebeptir —geçtiği gibi—.

On birincisi: Allah’ın, kulun önem verdiği şeyde ona kâfi gelmesine sebeptir.

ed-Dürrü’l-Mandûd’da şöyle dedi: Tirmizî, Übey b. Ka‘b’dan (radıyallahu anh) tahric etti; dedi ki: “Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem), gecenin üçte ikisi gidince kalkar ve şöyle derdi: Ey insanlar, Allah’ı zikredin, Allah’ı zikredin; râcife (sarsan) geldi, onu râdife (izleyen) takip eder; ölüm, içindekiyle geldi... Übey dedi ki: Ey Allah’ın Resûlü, ben sana salavatı çoğaltıyorum; (duamın ne kadarını sana ayırayım?)...”

(el-Müstedrek) senedi sahihtir.

Bir rivayette “gecenin dörtte biri gidince”;

diğerinde “gecenin üçte birinde çıkar ve —‘sana salavatı çoğaltıyorum’ yerine— ‘ben gece namazı kılıyorum’ der”;

diğerinde, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) “Namazımı sana ayırayım...” hadisi;

diğerinde, Ahmed’de, İbn Ebî Âsım’da ve İbn Ebî Şeybe’de: “Bir adam: Ey Allah’ın Resûlü, namazımın (duamın) hepsini sana ayırırsam ne dersin? dedi. O da: O zaman Allah Tebâreke ve Teâlâ, dünya ve âhiretinden seni önemli kılan şeyde sana kâfi gelir, buyurdu.” Bunu Beyhakî iyi senedle tahric etti; fakat onda irsâl vardır.

Diğerinde: “Bir adam: Ey Allah’ın Resûlü, namazımın üçte birini sana ayırayım? dedi. Evet, istersen, dedi. Üçte ikisini? dedi. Evet, dedi. Namazımın hepsini? dedi. O (sallallahu aleyhi ve sellem): O zaman Allah, dünya ve âhiret işinden seni önemli kılan şeyde sana kâfi gelir, buyurdu.” Senedinde, cumhurun zayıf saydığı iki râvi vardır; fakat Heysemî, Münzirî gibi, hadisi şahitleriyle hasen saydı.

Diğerinde: “Namazımın yarısını sana dua ayırayım? Evet, dedi. Namazımın hepsini sana dua ayırayım? dedi. O zaman Allah, dünya ve âhiret gamını sana kâfi gelir, buyurdu.”

Diğerinde: “Rabbimden bir elçi geldi ve: Sana salavat getiren hiçbir kul yoktur ki Allah onunla ona on (salât) etmesin, dedi. Bir adam kalktı: Ey Allah’ın Resûlü, duamın yarısını sana ayırayım? dedi. Dilediğini, dedi. Üçte ikisini? Dilediğini, dedi. Duamın hepsini sana ayırayım? O zaman Allah, dünya ve âhiret gamını sana kâfi gelir, buyurdu.”

Mürsel veya mu‘dal olsa da, bu rivayetler, önceki hadislerde salâttan muradın dua olduğunu açıkça belirtir; tevile ihtiyaç kalmaz.

Anlam: Ben duayı çoğaltıyorum; duamın ne kadarını sana salavat ayırayım? Yani benim, kendim için dua ettiğim bir vaktim var; o vakitten ne kadarını sana salavata çevireyim? O (sallallahu aleyhi ve sellem), fazlalık kapısını kapatmamak için, o vakitte ona bir sınır belirlemeyi uygun görmedi; fazlaya teşviki gözeterek seçimi ona bırakmaya devam etti; ta ki “Namazımın (duamın) hepsini sana ayırayım” —yani ... yerine sana salavat getireyim— dedi.

Bundan şu sonuç çıktı: Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatı, ibadetlerinin çoğu yapanın, Allah Teâlâ, dünya ve âhiret gamını kâfi gelir. Allah Teâlâ bizi buna muvaffak kılsın. Âmîn.

Dedi ki: Denir ki murad, hakikaten salâttır; murad, onun sevabı veya sevabının mislidir; önceki rivayet bunu reddeder.

Denir ki: Bu hadis, kıraatinin ardından dua edip “Bunun sevabını seyyidimiz Resûlullah’a (sallallahu aleyhi ve sellem) ayırıyorum” diyen için büyük bir asıldır; çünkü onda “Namazımın hepsini sana ayırayım” dedi; (Resûlullah) “O zaman gamın kâfi gelinir” buyurdu.

Ona (sallallahu aleyhi ve sellem) şeref artışıyla duaya gelince; bazı müteahhirler bunu inkâr etti; ben, uzun ve kısa iki fetvada, ona reddi açıklamada ileri gittim; muhakkiklerin ona muhalefet ettiğini açıkladım; bilakis mezhep imamı Nevevî, bunu el-Minhâc, er-Ravda ve Şerhu Müslim gibi kitaplarının hutbelerinde kullandı.

Onun şerefi (sallallahu aleyhi ve sellem) kâmil olsa da, kemâl artışını kabul eder; çünkü o, kurb huzurlarında daima yükselir; yükselişinin sonu yoktur; artışı kabul eden şeyde, onu onun için (sallallahu aleyhi ve sellem) istemeye engel yoktur. “O sevabın mislini, onun şerefinde bir artış kılayım” sözünün anlamı, o sevabın mislinin ona hâsıl olmasını istemektir; ona hâsıl olunca, şerefi artar —zorunlu olarak—; çünkü ona hâsıl olması bir kemâldir; onun kemâline eklenince...

Bir rivayette, bunun Übey’den başkasına —Eyyûb b. Beşîr’e— vâki olduğu ve onun Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) “Namazımı sana dua kılmayı kararlaştırdım...” hadisi (geçer); sahihse, bunu ikisinden birlikte sormaya engel yoktur. (İbn Hacer’in sözü bitti.)

On ikincisi: Kıyamet günü, kulun ona (sallallahu aleyhi ve sellem) yakınlığına sebeptir; İbn Mes‘ûd’un hadisi geçmişti.

On üçüncüsü: Darlıktaki için sadaka yerine geçer.

On dördüncüsü: İhtiyaçların giderilmesine sebeptir.

On beşincisi: Allah’ın, salavat getirene salât etmesine ve meleklerinin ona salât etmesine sebeptir.

On altıncısı: Salavat getiren için zekât ve temizliktir.

On yedincisi: Kulun, ölümünden önce cennetle müjdelenmesine sebeptir; bunu Hâfız Ebû Mûsâ kitabında zikretti ve orada bir hadis zikretti.

On sekizincisi: Kıyamet gününün dehşetlerinden kurtuluşa sebeptir; Ebû Mûsâ zikretti ve orada bir hadis zikretti.

On dokuzuncusu: Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem), kendisine salavat getirene salât ve selâmı iade etmesine sebeptir.

Yirmincisi: Kulun unuttuğu şeyi hatırlamasına sebeptir —geçtiği gibi—.

Yirmi birincisi: Meclisin güzel olmasına ve onun, kıyamet günü ehline hasret olmamasına sebeptir.

Yirmi ikincisi: Fakirliği nefyetmeye sebeptir —geçtiği gibi—.

Yirmi üçüncüsü: Onu (sallallahu aleyhi ve sellem) andığında ona salavat getirirse, kula cimrilik adını nefyeder.

Yirmi dördüncüsü: Sahibini cennet yoluna koyar; onu terk edeni o yoldan saptırır.

Yirmi beşincisi: İçinde Allah ve Resûlü anılmayan —Allah’a hamd edilmeyen, O’na senâ edilmeyen ve Resûlullah’a (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getirilmeyen— meclisin kötü kokusundan kurtarır.

Yirmi altıncısı: Allah’a hamd ve Resûlü’ne salavatla başlanan sözün tamamlanmasına sebeptir.

Yirmi yedincisi: Sıratta kulun nurunun bolluğuna sebeptir; onda, Ebû Mûsâ’nın zikrettiği bir hadis vardır.

Yirmi sekizincisi: Onunla kul, cefâdan çıkar.

Yirmi dokuzuncusu: Allah’ın (sübhânehû), salavat getirene, gök ve yer ehli arasında güzel senâyı bırakmasına sebeptir; çünkü salavat getiren, Allah’tan, Resûlü’ne senâ etmesini, onu ikram ve şereflendirmesini isteyendir; ceza, amelin cinsindendir; öyleyse salavat getirene, bundan bir tür mutlaka hâsıl olur.

Otuzuncusu: Salavat getirenin zatında, amelinde, ömründe ve maslahatlarının sebeplerinde berekete sebeptir; çünkü salavat getiren, Rabbine, ona ve âline bereket etmesi için dua edendir; bu dua kabul edilir; ceza da cinsindendir.

Otuz birincisi: Allah’ın rahmetine ermesine sebeptir; çünkü rahmet, ya —bir topluluğun dediği gibi— salât anlamındadır, ya da —sahih kavle göre— onun lâzımlarından ve gereklerindendir; öyleyse ona salavat getirene, onu saran bir rahmet mutlaka erer.

Otuz ikincisi: Resûl’e (sallallahu aleyhi ve sellem) muhabbetinin devamına, artmasına ve katlanmasına sebeptir; bu, kendisi olmadan tamam olmayan iman akidlerinden bir akiddir; çünkü kul, sevgiliyi ne kadar çok anar, onu kalbinde hazır eder, güzelliklerini ve sevgisini çeken manalarını hatırlarsa, ona sevgisi katlanır, şevki artar ve bütün kalbine hâkim olur; onu anmaktan, hatırından ve güzelliklerini hatırlamaktan yüz çevirirse...

Sevgilimden bahsedene şaşarım; ben unutur muyum da, unuttuğumu hatırlayayım?

Bu seven, “Sevgilimi andım” diyene şaşar; çünkü anmak, unutmanın ardından olur; bu sevgisi kâmil olsaydı, sevgilisini unutmazdı.

Bir başkası dedi:

“Onu anmayı unutmak istiyorum; sanki Leylâ, bana her yolda görünüyor.”

Bu, kendisinin, ona sevgisinin, onu unutmasına engel olduğunu haber verdi.

Bir başkası dedi:

“Kalpten sizi unutması istenir; tabiatlar ise nakledene direnir.”

Onların sevgisinin ve anılmalarının kendisine tabiat olduğunu haber verdi; ondan, bunun aksini isteyene tabiatı direnir. Meşhur darbımesel: Kim bir şeyi severse onu çok anar.

Bu en şerefli makamda, söylenmeye en lâyık olan şudur:

“Kalbim yarılsa, içinde, seherde senin zikrin ve tevhid görülür.”

İşte müminin kalbi; onda Allah’ın tevhidi ve Resûlü’nün zikri yazılıdır; onlara silinme ve zevâl yaklaşmaz.

Bir şeyi çok anmak, sevgisinin devamını gerektirdiğinden; unutmak, sevgisinin zevâline veya zayıflamasına sebep olduğundan; Allah (sübhânehû), kullarından, nihayet tazimle birlikte nihayet sevgiyi hak eden olduğundan —bilakis Allah Teâlâ’nın bağışlamadığı şirk, O’na sevgi ve tazimde ortak koşmandır; O’ndan başka yaratıkları, Allah Teâlâ’yı sevip tazim ettiğin gibi sever ve tazim edersin—; Allah Teâlâ buyurdu: “...”

Yine buyurdu: “Ey iman edenler, Allah’ı çokça zikredin” ve “Allah’ı çok zikreden erkekler ve kadınlar...”

Yine buyurdu: “Ey iman edenler, mallarınız ve çocuklarınız sizi Allah’ı anmaktan alıkoymasın; kim bunu yaparsa, işte onlar hüsrana uğrayanlardır.”

Yine buyurdu: “Beni anın ki Ben de sizi anayım; Bana şükredin, nankörlük etmeyin.”

Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) buyurdu: “Müferridûn öne geçti. Ey Allah’ın Resûlü, müferridûn nedir? dediler. Allah’ı çokça zikreden erkekler ve kadınlar, buyurdu.” Tirmizî’de, Ebü’d-Derdâ’dan (radıyallahu anh), Peygamber’den (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle geçer: “Size, amellerinizin en hayırlısını, Melîk’iniz katında en temizini, derecelerinizde en yücesini ve altın ve gümüş infak etmekten size daha hayırlısını bildireyim mi?...”

Muâz b. Cebel dedi ki: Âdemoğlu, Allah’ın azabından kurtarıcı, Allah’ı anmaktan daha (hayırlı) bir amel işlememiştir; Resûlü’nü (sallallahu aleyhi ve sellem) anmak da onu anmaya tâbidir.

Maksat, zikrin devamının, sevginin devamına sebep olduğudur; zikir, kalp için ekin için su, balık için su gibidir; onun hayatı ancak onunladır; o, türlerdir:

Birincisi: Onu isimleri ve sıfatlarıyla anmak ve O’na senâ etmek;

İkincisi: O’nu tesbih, tahmid, tekbir, tehlîl ve temcîd etmek; zikir lafzının müteahhirlerde kullanımının çoğu bunadır;

Üçüncüsü: Onu hükümleri, emirleri ve yasaklarıyla anmak; bu, âlimin zikridir;

Dördüncüsü: Onu anmanın en faziletlisi, Onu kelâmıyla anmaktır; Allah Teâlâ buyurdu: “Kim Benim zikrimden yüz çevirirse, onun için dar bir geçim vardır ve onu kıyamet günü kör olarak haşrederiz.” Burada zikir, Resûlü’ne (sallallahu aleyhi ve sellem) indirdiği kelâmıdır. Yine buyurdu: “Onlar iman eden ve kalpleri Allah’ı anmakla tatmin olanlardır...”

Beşincisi: Onu anmanın türlerinden, O’na dua etmek, istiğfar etmek ve O’na yalvarmaktır.

İşte bunlar, zikrin beş türüdür.

Otuz üçüncü fayda: Ona (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat, onun kula muhabbetine sebeptir; çünkü o, salavat getirenin ona sevgisinin artmasına sebep olduğuna göre, onun da kendisine salavat getirene muhabbetine sebeptir.

Otuz dördüncü fayda: Kulun hidayetine ve kalbinin hayatına sebeptir; çünkü ona (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatı ve onu anmayı ne kadar çoğaltırsa, sevgisi kalbine o kadar hâkim olur; kalbinde, emirlerinden hiçbirine karşı bir muhalefet ve getirdiğinden hiçbirine şüphe kalmaz; bilakis getirdiği şey, kalbinde yazılı ve satır satır olur; onu, hâllerinin ardı ardına okuyup ondan hidayet alır...

Meclislerin ruhu, onun zikri ve hadisidir; o, her şaşkın, hayret içindekine hidayettir.

Bir mecliste onu anmayı terk edersen, işte onlar, diriler içinde ölülerdir.

Otuz beşinci fayda: Salavat getirenin adının ona (sallallahu aleyhi ve sellem) arz edilmesine sebeptir; “Şüphesiz salâtlarınız bana arz edilir” sözüne ve “Allah, kabrime, ümmetimden selâmı bana ulaştıran melekler vekil kıldı” sözüne (göre). Kula, adının, Resûlullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) huzurunda hayırla anılması, asâlet olarak yeter. Bu anlamda denilmiştir:

“Onun hatırından sana bir hatıra geçen, yükselmeye ve öne geçmeye lâyıktır.”

Bir başkası dedi:

Yerine layık olmadığım şeye merhaba; umutsuzluktan sonra ferahlığı müjdeleyenin sözü.

Sana müjde; üzerindekini çıkar; çünkü orada, sende olan eğrilikle birlikte anıldın.

Otuz altıncı fayda: Sıratta ayağı sabit kılmaya ve onu geçmeye sebeptir; Abdurrahman b. Semüre’nin, Saîd b. el-Müseyyeb’den rivayet ettiği, Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) rüyada görme hadisine göre; onda: “Ümmetimden bir adamın sıratta süründüğünü, bazen emeklediğini, bazen tutunduğunu gördüm; ona salavatım geldi, onu ayakları üzerine dikti ve kurtardı.” Bunu Ebû Mûsâ rivayet etti...

Otuz yedinci fayda: Ona (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat, onun hakkının en azını edâ etmek ve Allah’ın bize verdiği nimetine şükretmektir; oysa onun hak ettiği şey, ilim, kudret ve irade olarak sayılamaz; fakat Allah (sübhânehû), keremiyle, kullarından, şükrünün ve hakkının edâsının azına razı olur.

Otuz sekizinci fayda: O, Allah Teâlâ’yı zikri, O’na şükrü ve O’nun, kullarına onu göndermekle nimetini tanımayı içerir; ona salavat getirenin salavatı, Allah’ı zikri, Resûlü’nü zikri ve Allah’tan, ona —kendisine yaraşan şekilde— salâtıyla karşılık vermesini istemeyi içerir; Rabbimiz bize isimlerini ve sıfatlarını tanıttığı, bizi rızasının yoluna hidayet ettiği ve ona ulaştıktan sonra bize olanı bildirdiği gibi...

Otuz dokuzuncu fayda: Kulun ona (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatı bir duadır; kulun Rabbinden duası ve istemesi iki türlüdür:

Birincisi: İhtiyaçlarını, önemli işlerini ve gece gündüz niyet ettiği şeyleri istemesi; bu, kulun sevdiği ve istediği şeyi tercih eden dua ve istemedir.

İkincisi: Halîline ve habîbine senâ etmesini, onun şerefini, ikramını, tercihini, zikrini ve yükseltmesini artırmasını istemesidir. Şüphesiz Allah Teâlâ ve Resûlü bunu sever; kim, bunu, ihtiyaçlarını ve sevdiklerini istemeye tercih eder ve bu istek, onun katında işlerin en sevimlisi ve en tercih edileni olursa, Allah’ın ve Resûlü’nün sevdiğini kendi sevdiğine tercih etmiştir; Allah’ı ve sevdiklerini başkasına tercih etmiştir; ceza da...

Fâsî, Şerhu’d-Delâil’de, müellifin “O, Rabler Rabbinin yakınlığını isteyen için önemli işlerin en önemlisidir” sözünden sonra şöyle dedi:

Mevlâsına yakınlık isteyen hakkında, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatın öneminin vechi, birkaç yöndendir:

1. Onda, Allah Teâlâ’ya, habîbi ve Mustafâsı ile tevessül vardır; Allah Teâlâ buyurdu: “Ey iman edenler, Allah’tan korkun ve O’na vesile arayın ve O’nun yolunda cihad edin ki kurtulasınız.” O’na, en kerîm Resûlü’nden (sallallahu aleyhi ve sellem) daha yakın ve daha büyük bir vesile yoktur.

2. Allah Teâlâ, onu şereflendirmek, ikram etmek, faziletlendirmek ve tazim etmek için bize onu emretti ve ona teşvik etti; onu kullananın, güzel âkıbete ve bol sevaba ereceğini vaat etti; öyleyse o, amellerin en kurtarıcısı, sözlerin en ağırı, hâllerin en temizi, kurbetlerin en şanslısı ve bereketlerin en kapsayıcısıdır; onunla Rahmân’ın rızasına erilir, saadet ve rıdvân elde edilir...

3. O (sallallahu aleyhi ve sellem), Allah Azze ve Celle’nin sevgilisi, katında kadri büyük olandır; O ve melekleri ona salât etti ve müminlere, ona salât ve selâmı emretti; öyleyse sevgiliyi sevmek, Allah Teâlâ’ya onu sevmek, tazim etmek, ona salavat getirmek ve Allah’ın ona ve meleklerinin ona salâtına uymak vacip oldu.

4. Fazileti hakkında vârid olan ve ona —bol sevap, büyük zikir ve onu kullananın, Allah Teâlâ’nın rızası ve âhiret ve dünya ihtiyaçlarının giderilmesiyle kazanması— vaat edilendir.

5. Bize Allah’ın nimetlerinde, şükrü emredilen vasıtanın şükrü vardır; Allah’ın bize, geçmiş ve gelecek, icat ve dünya ve âhirette imdat nimetlerinden hiçbir nimet yoktur ki, o (sallallahu aleyhi ve sellem), onun bize ulaşmasına ve üzerimizde cereyanına sebep olmuş olmasın; öyleyse onun bize nimetleri, Allah Teâlâ’nın nimetlerine tâbidir; Allah’ın nimetlerini ise sayı kapsamaz...

6. Onun, tenvirde ve himmeti yükseltmede tecrübe edilen tesiri ve faydasıdır; öyle ki denilmiştir: O, yolda şeyhten yeter ve onun yerine geçer.

7. Kulun kemâlini ve tekmilini toplayan itidal sırrı vardır; Resûlullah’a (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatta, Allah’ı ve Resûlü’nü zikir vardır; tersi ise böyle değildir.

Sonra Fâsî dedi ki: İbn Ferhûn el-Kurtubî’nin kitabında (şöyle geçer):

Bil ki, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatta on keramet vardır:

Birincisi: Cebbâr Melik’in salâtı.

İkincisi: Seçilmiş Peygamber’in şefaati.

Üçüncüsü: Ebrâr meleklerine uymak.

Dördüncüsü: Münafıklara ve kâfirlere muhalefet.

Beşincisi: Hata ve günahların silinmesi.

Altıncısı: İhtiyaçların ve arzuların giderilmesine yardım.

Yedincisi: Zahirlerin ve sırların nurlandırılması.

Sekizincisi: Helâk yurdundan kurtuluş.

Dokuzuncusu: Karar yurduna (cennete) giriş.

Onuncusu: Rahîm ve Gaffâr’ın selâmı.

Sonra, Hadâiku’l-Envâr fi’s-salâti ve’s-selâmi ale’n-Nebiyyi’l-Muhtâr kitabından, İbn Kayyim’den geçenleri kısaca nakletti; Şerhu’d-Delâil’de de şöyle dedi:

İmam İbn Seb‘, Şifâ’sında, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatın faydalarını, din, dünya ve âhiret için üç yüz faydaya kadar çıkardı.

İmam es-Sâhilî, Buğyetü’s-Sâlik kitabında şöyle dedi: Bir defa onun faydalarını saymayı istedim; yüz faydayı aştım; sonra bana, onda, sayı ve kuşatmanın âciz kaldığı bir fayda kapısı açıldı.

Künûzü’l-Esrâr sahibi, bunu naklettikten sonra şöyle dedi:

Dedim ki: Allah Teâlâ, bana, —dalgalarının hırıltısı işitilmeyen— bu kuşatıcı denizin sahilinden bir sızıntı ile lütufta bulundu; onu topluca ifade edecek bir şey bulamadım; ancak derim ki: Ona (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatta, bu yurtta ve o yurtta, gözün görmediği, kulağın işitmediği ve insan kalbine gelmeyen fütuhatlar, sırlar, marifetler ve nurlar vardır; kısalık olmasaydı...

Hâfız Sehâvî şöyle dedi:

Onun câhıyla (sallallahu aleyhi ve sellem) şefaat dileyen ve ona salavatla tevessül eden, muradına erer ve kastına ulaşır; bunu müstakil tasnif ettiler; ondan, geçen Osmân b. Huneyf hadisi ve başkası; bunlar, asırların ve yılların akışı, çağların ve günlerin ardı ardına gelişi boyunca bâkî mucizelerdendir.

Denilse ki, onun câhıyla (sallallahu aleyhi ve sellem) tevessül edenlerin, tevessüllerinin ardından dualarının kabulü, tevessüller sayısınca birçok mucizeyi içerir —bu daha güzel olur—; o zaman onun mucizelerini saymaya tamah edilmez; çünkü o, onlardan neye ulaşsa, yorgun ve kusurlu kalır; bazı âlimler buna yöneldi ve bine ulaştırdı; Allah’a yemin olsun, düşüncesini sürdürseydi, ondan binlerce artırırdı —Allah ona salât etsin—.

Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatın faydalarından:

1. Onu yapanın cezalardan kurtuluşu ve onu terk edene olan çirkinliklerden selâmeti.

2. Yanında o (sallallahu aleyhi ve sellem) anılıp da ona salavat getirmeyen, burnu sürtülmüş bedbahttır; ateşe girmeye lâyıktır; Allah’tan ve Resûlü’nden uzaktır; Cebrâil ve Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) tarafından ona —bununla ve sühk (uzaklık) ile— beddua edilir.

3. Yanında o (sallallahu aleyhi ve sellem) anılıp da ona salavat getirmeyen, cennet yolunu şaşırır.

4. Yanında o (sallallahu aleyhi ve sellem) anılıp da ona salavat getirmeyen, ona cefâ etmiştir.

5. İnsanların en cimrisi, yanında o (sallallahu aleyhi ve sellem) anılıp da ona salavat getirmeyendir.

6. Onu (sallallahu aleyhi ve sellem) andığında ona salavat getirmeyen lânetlidir.

7. Yanında o (sallallahu aleyhi ve sellem) anılıp da ona salavat getirmeyen, insanların en alçağıdır.

8. Onun (sallallahu aleyhi ve sellem) zikrinden boş kalan her meclis, kıyamet günü ehline hasret olur ve leşten daha pis kokuyla kalkarlar.

9. Ona (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getirmeyenin dini yoktur.

10. Ona (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getirmeyen, onun yüzünü görmez.

11. Dünyada ve âhirette ona (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getirenlere hâsıl olan, sayının kapsamadığı ve sınırın kuşatmadığı büyük faydalardan mahrum kalması.

Bunların hepsi, ondan (sallallahu aleyhi ve sellem) vârid olan hadislerle desteklenir; onlar el-Kavlü’l-Bedî‘de ve başka yerde zikredilmiştir.

Faydalarının en önemlilerinden biri, onun (sallallahu aleyhi ve sellem), kendisine salavat getirenlere şefaatidir; ed-Dürrü’l-Mandûd’da şöyle dedi:

Bil ki Gazzâlî’nin (rahimehullah), şefaatin anlamı ve sebebi hakkında nefis bir sözü vardır; özeti şudur: O, ilâhî huzurdan nübüvvet cevherine doğan ve ondan, nübüvvet cevheriyle münasebeti —şiddetli muhabbet, sünnetlere çok devam ve ona salavatla onu çok anmakla— sağlamlaşmış her cevhere yayılan bir nurdur; nurun yansımasına ... delâlet eder.

İbn Atâillâh, Miftâhu’l-Felâh kitabında şöyle dedi:

Belki peygamberlere (aleyhimü’s-salâtü ve’s-selâm) salavatın meşru kılınmasının sırrı şudur: İnsan ruhu, ilâhî nurları kabule hazır olmayan zayıftır; onun ruhu ile peygamberlerin ruhları arasındaki bağ, salavatla sağlamlaşınca, gayb âleminden peygamberlerin ruhlarına akan nurlar, onlara salavat getirenlerin ruhlarına yansır.

Künûzü’l-Esrâr’da şöyle dedi: Mevvâk, Sünenü’l-Mühtedîn kitabında şöyle dedi:

Demişlerdir ki: Zikir, zikredilenin muhabbetini pekiştirir; muhabbet, sevilene uymayı pekiştirir; Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) anmak, onu sevmeye vesiledir; onu sevmek, ona uymaya vesiledir; ona uymak vaciptir; öyleyse ona (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat işi pekişti.

Meyvelerinden biri de, İmam Kastallânî’nin Mesâlikü’l-Hunefâ’da söylediğidir; şeyhimiz ârif Ebü’l-Mevâhib el-Vefâî, Ahbâru’l-Ezkiyâ bi-ahbâri’l-evliyâ kitabında şöyle dedi:

Kurtuluşa sevk eden ve havass menzillerini kazandıran şeylerden biri, kavmin kitaplarını —el-İhyâ, el-Kūt, er-Riâye, el-Hilye, Avârifü’l-Maârif ve et-Tenvîr gibi— okumak, evrâda devam etmek ve seyyidimiz Resûlullah’a (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatı çoğaltmaktır.

Meyvelerinden biri de, yine İmam Kastallânî’nin söylediğidir; imam ârif seyyidim Muhammed b. Ömer el-Gumrî el-Vâsıtî, Minhu’l-Minne fi’t-telebbüsi bi’s-sünne kitabında şöyle dedi:

Bil ki, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat, sâlik hakkında, işinin başında, gece gündüz devam yoluyla pekişir; bu, onun yolda yürümesine ve —başka zikirlerden önce— Rabler Rabbinin yakınlığını istemesine bir yardımdır; çünkü o, Allah Teâlâ’ya hidayet kapısının açılmasıdır; çünkü o (sallallahu aleyhi ve sellem), bizimle O’nun (teâlâ) arasında vasıtadır.

Bil ki, bütün yaratıkların —peygamberlerden ve velilerden— mededi ondandır (sallallahu aleyhi ve sellem); onların bütün amelleri ona (sallallahu aleyhi ve sellem) arz edilir; onda, her (amelde) onun ecri vardır; çünkü o, bunda sebeptir; öyleyse ona salavat, Allah’a ve Resûlü’ne yaklaşmaya en büyük yardımdır; onunla nur kazanılır; karanlık ise ancak nurla gider; karanlığın anlamı ...

Ona (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatı çoğaltmak, onun muhabbetinin kalpte yerleşmesini meyve verir; biz bildik ki, onun fiillerine ve ahlâkına (sallallahu aleyhi ve sellem) uymayı kazanmaya, ancak ona şiddetli ihtimamla erişilir; ona şiddetli ihtimama, ancak onu sevmede mübalağayla; onu sevmede mübalağaya ise, ancak ona (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatı çoğaltmakla erişilir...

Meyvelerinden biri de —yine imam ârif seyyidim Muhammed el-Gumrî’nin dediği gibi— onun kerîm suretinin nefiste, sabit, köklü ve sürekli bir intiba ile yerleşmesidir; çünkü ona (sallallahu aleyhi ve sellem) —kalp ihlâsı, şartları ve edepleri elde etmek ve manayı düşünmekle— salât ve selâma devam, onun bâtınî muhabbeti, sadık, hâlis ve sürekli bir yerleşme ile yerleşinceye kadar...

Sonra bu ifadeyi, Şerhu Delâili’l-Hayrât’ta, Şeyh Ebû Abdullah es-Sâhilî’den (radıyallahu anh), Buğyetü’s-Sâlik’te nakledilmiş gördüm; orada şöyle dedi:

Ona (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatla kazanılan meyvelerin en büyüğü ve faydaların en yücesi, onun kerîm suretinin intibasıdır... “muhabbet, sevilene uymayı gerektirir” sözünden sonra şunu ekledi:

“Uymak, visâle izin verir; Allah Azze ve Celle buyurdu: Kim Allah’a ve Resûl’e itaat ederse, işte onlar, Allah’ın kendilerine nimet verdiği peygamberler, sıddîklar, şehitler ve sâlihlerle beraberdir; onlar ne güzel arkadaştır. Ruhlar, toplanmış ordulardır; tanışanları kaynaşır, tanışmayanları ayrışır.”

Ârif billâh seyyidim İbrâhim er-Reşîd —seyyidim Ahmed b. İdrîs’in halifesi—, allâme Şeyh Ali Abdürrezzâk’ın kendisine sorduğu meselelerin onuncusunun cevabında şöyle dedi:

Bilinen odur ki, Mustafâ’nın (sallallahu aleyhi ve âlihî ve sellem) visâlinin lezzetini tadan, Rabbinin (teâlâ) visâlinin lezzetini tadar; çünkü huzur birdir; vesileye ulaşan, maksada şahit olur; iki visâli ayıran, marifetin tadını tatmamıştır; ârifler, Allah’ın ve Resûlü’nün muhabbetinde yarıştılar; kimileri, vesilede teğazzül ederek (sevgiliye gazel söyleyerek) visâli istedi —el-Bürey‘î ve el-Bûsîrî gibi—; kimileri de ... istedi:

“Senin güzel ravdan, muradım ve maksadımdır; onda kalbimin, ruhumun şifası ve rahatım vardır.”

“Benden uzaklaşıp ziyareti güçleşirse, onun timsâli bende, en güzel surette (durur).”

“İşte ben, ey peygamberlerin en hayırlısı, susuzluğumu gidermek için onu şevkle öperim.”

Bazıları da bu anlamda şöyle dedi:

“Şevk beni ona karşı çalkalayıp, onun yanında istediğimi bulamayınca,”

“onun misalini avucuma nakşettim ve gözüme ‘yalnız ona (bak)’ dedim.”

Âriflerin, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatı çoğaltmaktan maksadı, onlara sevap hâsıl olması veya bununla faydalanmaları değildir —gerçi bu, nefsü’l-emrde hâsıldır—. Ârif billâh ed-Demirdâş (radıyallahu anh) dedi ki:

“Cennetlerden muradım nimet değil; ancak onu, Seni görmek için isterim.”

Seyyidim Ömer b. el-Fârid —Allah faydalandırsın—, cennet ve onda kendisine hazırlanan ona keşfedilince şöyle dedi:

“Sevgideki menzilem, sizin katınızda gördüğüm gibi ise, günlerimi zayi etmişimdir.”

(Nakil bitti.)

Ârif billâh seyyidim Muhammed Osmân el-Mirganî —yine seyyidim Ahmed b. İdrîs’in halifesi—, Bâbü’l-Feyz ve’l-Meded min hadreti’r-Resûli’s-Sened adlı salavatının ortasında, ondaki “Allah’ım, kendisine uymak, onu sevmek ve onu sûrî ve manevî olarak hazır etmek bir kurbet olan zata salât et, selâm eyle ve bereketlendir...” sözünden sonra şöyle dedi:

Latif bir nükte ve şerefli bir cevher; onda, tarikatların sırrını, özünü, Allah’a en yakınını ve en şereflisini zikretmeyi seviyorum; bunun anlamına, bu son salavatlarda işaret ettim; sebebi şudur: Pazar gecesi olunca, gecenin sonunda, habîbin (sallallahu aleyhi ve sellem) huzurunda, fâhir hücreye girdim; o gece bana “Sen sevgilimsin, sen istediğimsin, sen arzuladığımsın” dedi.

Sonra şeyh dedi ki: Bil ki, yolların en yakını ve en şereflisi —bilakis onun gibisi ve ondan yakını yoktur; bilakis manalarını anlayan için ondan başka yol yoktur— o, bizim yolumuzun sırrı ve mevlâmıza (azze ve celle) ulaştıran her yolun sırrıdır; bu yüzden bize, bütün zikirlerimizde onu emretti; işte biz onu remzediyoruz; o, bütün kitaplarımızda —bilakis Allah’a ve Resûlü’ne delâlet eden kitaplarda— olandır; o, nebevî bir nefhadır; öyleyse ciddi ol...

Bil ki, ârif bir şeyh şarttır; ona erişirsen, o, istenendir; o zaman bütün vakitlerini, zikirde, nefis mücahedesinde, Allah’la meşgul olmada ve O’ndan başkasını terk etmede harcarsın; ta ki onunla ünsiyet edesin.

Bil ki, bütün hayır, habîbin makamına kapanıp kalmaktadır; bu maksat burada, ey akıllı; bu, ya sûrî ya manevî bir bağlanmadır.

Sûrî (bağlanma) iki türlüdür:

Birincisi: Onun (sallallahu aleyhi ve sellem) bütün emirlerine uymak ve yasaklarından sakınmak; bu, sünnetlerine ve eserlerine devam, ondan vârid olana kapanıp kalmakla —sırlarına ermek için— ve azîmetleri işlemekle —ganimetlere ermek için— olur.

İkincisi: Onun muhabbetinde fena, şevkin şiddeti, meveddetinde gaybet, onu çok anmak, ona salavat ve ona şevki harekete geçiren medhiyeleri okumaya devam.

Manevî de iki türlüdür:

Birincisi: Onun şerefli suretini, iffetli zatını ve yüce huzurunu hazır etmek; bunun yolu: Onu (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda görmüşsen, o kâmil sureti hazır eder ve kapsayıcı muhabbetle onda fena olursun; ona ermediysen, zikredilen vasfını tasavvur eder ve onun huzurunda ayakta durduğunu hazır eder, bütün bunlarda edebe ve tezellüle sarılırsın; ta ki...

İkincisi: Onun büyük hakikatini hazır etmek; bu, kerîm hâller ehlinin meşhedidir; âlemin ondan (sallallahu aleyhi ve sellem) meded alması tahakkuk etmiştir; bize keşifte vâki oldu ki o, âlemin ruhudur ve nurudur; âlemin kıyamı onunladır; işte sana, yolların en şereflisini ve en yakınını bildirdim.

Seyyidim Abdülkerîm el-Cîlî, en-Nâmûsü’l-A‘zam fî ma‘rifeti kadri’n-Nebî (sallallahu aleyhi ve sellem) kitabında şöyle dedi:

Sana, onun suretini (sallallahu aleyhi ve sellem) ve manasını sürekli mülahaza etmeni tavsiye ederim; zorlanıyor olsan da; yakında ruhun alışır; o (sallallahu aleyhi ve sellem) sana ayan olur; onu bulur, onunla konuşur ve hitap edersin; o da sana cevap verir, konuşur ve hitap eder; böylece sahâbe derecesine erer ve —inşallah Teâlâ— onlara katılırsın.

Bil ki, ârifler, en yüksek derecelere yükselseler de, sâdâtın efendisini —ilâhî tecellinin parladığı anlarda bile— sürekli gözetir ve hazır ederler; himmetlerini ona (sallallahu aleyhi ve sellem) yöneltir, kabiliyetleriyle onu karşılarlar; böylece güçlerinin üzerinde, kat kat elde ederler; onu bir surette gören herkese, onu gördüğü o hulleyi giydirir; böylece yükselişi büyür; bu, onun âdetidir (sallallahu aleyhi ve sellem)...

Bil ki, bu küllîleri burada zikretmem, umut ki, bu salavatlarla her salavat getirdiğinde bakar, amel eder ve kazanırsın; tam akıl sahibi herkese selâm olsun.

Seyyidim Muhammed Osmân el-Mirganî’nin (rahimehullah) ifadesi bitti —Allah bereketleriyle bizi faydalandırsın—.

1. Meyvelerinden biri, sadaka yerine geçmesidir; Ebû Saîd el-Hudrî’nin (radıyallahu anh) hadisinde, Resûlullah’tan (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle geçer: “Yanında sadaka olmayan her Müslüman adam, duasında: Allah’ım, Muhammed’e —kulun ve Resûl’ün— salât et; mümin erkeklere ve kadınlara, Müslüman erkeklere ve kadınlara salât et; çünkü o zekâttır, desin.” Bunu Buhârî, el-Edebü’l-Müfred’de rivayet etti...

2. Meyvelerinden biri, muratlarına ermeye, istekleri elde etmeye ve ihtiyaçların —hayatta ve memattan sonra— giderilmesine sebeptir; Câbir’den (radıyallahu anh); Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) buyurdu: “Bana her gün yüz kez salavat getirenin, Allah yüz ihtiyacını giderir; yetmişi âhiretine, otuzu dünyasına.” Bunu İbn Mende rivayet etti.

3. Meyvelerinden biri, ihtiyaçların giderilmesidir; Kastallânî, Mesâlikü’l-Hunefâ’da şöyle dedi: Muradın zorlaşırsa, bulutla gölgelenene salât ve selâmı çoğalt.

4. Meyvelerinden biri, onunla açılıp kapatılırsa duanın kabulüdür; Ebû Süleyman ed-Dârânî dedi ki: Allah, iki salât arasını kabul eder; O, iki salât arasındakini bırakmaktan kerimdir; hadiste: “İki salât arasındaki dua reddedilmez”; başka hadiste: “Her dua, gök ile yer arasında perdelenir; bana salavat gelince dua yükselir.”

5. Meyvelerinden biri, hüsn-i hâtimedir; seyyid Mahmûd el-Kürdî, el-Bâkıyâtü’s-Sâlihât’ta şöyle dedi: Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salât ve selâmı çoğaltmanın, hüsn-i hâtimenin alâmetlerinden olduğunda ittifak ettiler.

6. Meyvelerinden biri, mürebbî şeyh bulunmadığında onun yerine geçmesidir; Künûzü’l-Esrâr’da şöyle dedi: Ârif billâh seyyidim Yûsuf el-Fâsî’nin bazı ashâba yazdığı şeyin metni şudur: Hamd Allah’a mahsustur; bil ki, zikirlere devam ve onları sürdürmek, vasıfları yakan, tabiatlarda, itidal sınırından inhiraf sınırına çıkan bir alev koparan bir nuranilik kazandırır...

Seyyidim Ebü’l-Abbâs et-Ticânî, Cevâhirü’l-Meânî’de ondan nakledildiği üzere şöyle dedi:

Müride, şeyhle buluşmadan önce, zikre ve Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavata —kalp huzurunun şiddeti, manaları gücü yettiğince düşünmek, onun huzurunda (sallallahu aleyhi ve sellem) oturduğuna inanmak, nefsin hevâsından ve gayelerinden güç yettiğince yüz çevirmek ve Allah Teâlâ’ya onu sevdiren nafilelerde çalışmakla— sarılması gerekir...

Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat, zikir vaktinde uzlet, yiyecek ve suyu azaltmak, biraz oruç ve sükût —ve yol ehlinin yazdığı başka şeyler— ile birlikte, hayır kapılarının anahtarıdır. (Nakil bitti.)

Sonra o (radıyallahu anh), mürşid şeyhin vasıflarını zikrettikten sonra şöyle dedi:

Bu zamanda bir şeyhe vuslat isteyip de onu tanımaya bir çare bulamayan ve yalancıların tuzaklarına düşmekten korkan, sürekli sadakatle Allah’a yönelsin, dalgın bir kalple O’na sığınsın, onu bu gamdan çıkaracak vâsıl şeyhi kendisine keşfetmesi, ona delâlet etmesi ve onu emrine uymaya muvaffak kılması için O’na yalvarmaya ve niyaz etmeye devam etsin; ta ki...

Şeyhimiz Şeyh Hasan el-Adevî, Şerhu Delâili’l-Hayrât’ta şöyle dedi; bazı hakikat ehli dedi ki:

O, şeyhsiz Allah’a ulaştı; fakat Kutb el-Melvî dedi ki: Bu, ancak onun, kalpleri nurlandırmada şaşırtıcı bir tesiri olduğu yönden; yoksa vuslatta vasıta (şarttır); mürid, şeyhinin emrettiği zikirleri edinir; mürşid şeyh yoksa, Peygamber’den (sallallahu aleyhi ve sellem) vârid olan nebevî zikirler, başkalarından daha faziletlidir; onlardan, vird yeter...

Allâme seyyidim Abdurrahman b. Mustafâ el-Aydarûs —Mısır’da oturur—, seyyidim Ahmed el-Bedevî’nin salavatının şerhinde ve Mir’âtü’ş-Şumûs fî menâkibi Âli’l-Aydarûs adlı kitabında şunu zikretti:

Âhir zamanda mürebbîler yok olur; Allah Teâlâ’ya ulaştıran, uykuda ve uyanıkta, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavattan başkası kalmaz. (Bitti.)

Seyyid Ahmed Dahlân da, adı geçen kitabında, Ebü’l-Mevâhib eş-Şâzelî’den (radıyallahu anh) şunu nakletti; o şöyle derdi:

Allah’ın, kendilerine salavatı çoklukları sebebiyle, terbiyelerini, vasıtasız, bizzat Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem) üstlendiği kulları vardır. (Nakil bitti.)

Mesâlikü’l-Hunefâ’da şöyle dedi: Şeyh Şemseddin el-Berşînşî, Miftâhu’l-Felâh ve Misbâhu’l-Ervâh fî zikri’l-Kerîmi’l-Fettâh kitabında şöyle dedi:

Sülûkte, —içinde eğrilik ve çukur görmeyeceğin— çeşitli yollar vardır; şimdi şu yolla başla; o, İmam Ebû Bekir es-Sıddîk’ındır; onu bazı tahkik ehlinden aldım; o da şudur: Sâlik, —başka zikirlerden önce— Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatla başlar; çünkü o (sallallahu aleyhi ve sellem), bizimle O’nun arasında vasıta, bize onun üzerine delil ve ...

Rivayet edildi ki o (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: Allah Teâlâ dedi ki: “Ey Muhammed, seni zikrimden bir zikir kıldım; kim seni anarsa Beni anmıştır; kim seni severse Beni sevmiştir.” Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) dedi ki: “Beni anan Allah’ı anmıştır; beni seven Allah’ı sevmiştir.” Salavat getiren, Allah’ın zikrini söyleyendir. Sonra dedi ki: Sakın “seyyide” lafzını terk etme; onda, ona devam edene görünen bir sır vardır...

Ârif billâh seyyidim Abdülvehhâb eş-Şa‘rânî, el-Uhûdü’l-Kübrâ —Levâkihu’l-Envâri’l-Kudsiyye fî beyâni’l-uhûdi’l-Muhammediyye— adlı kitabında, Resûlullah’a (sallallahu aleyhi ve sellem) salât ve selâmı çoğaltmayı isteme ahdinde şöyle dedi:

Bil ki kardeşim, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat yoluyla Allah’ın huzuruna vuslat yolu, yolların en yakınıdır; ona (sallallahu aleyhi ve sellem) kendine özgü hizmetle hizmet etmeyip Allah’ın huzuruna girmek isteyen, imkânsızı istemiştir; huzur perdesi onun girmesine imkân vermez; bu, Allah Teâlâ ile edepleri bilmemesindendir; onun hükmü, ... istediğinde çiftçinin hükmü gibidir.

O (radıyallahu anh) dedi ki: Kardeşim, seni teşvik için, sana, Resûlullah’a (sallallahu aleyhi ve sellem) salât ve selâmın faydalarından bir bölümü zikretmek bana sevdirildi; umut ki Allah Teâlâ sana hâlis muhabbetini rızıklandırır ve işin, vakitlerinin çoğunda ona salât ve selâm olur; her işlediğin amelin sevabını, Resûlullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) sayfasına hediye eder olursun...

1. En önemlisi: Allah’ın, meleklerinin ve resûllerinin, ona salât ve selâm edene salât ve selâmı.

2. Hataların keffareti, amellerin tezkiyesi ve derecelerin yükseltilmesi.

3. Günahların bağışlanması ve salavatın, onu söyleyene istiğfarı.

4. Uhud dağı gibi bir kırat sevabın yazılması ve en tam ölçüyle ölçülmesi.

5. Namazının (duasının) hepsini ona ayıranın, dünya ve âhiret işinin kâfi gelinmesi —geçtiği gibi—.

6. Hataların silinmesi ve köle azat etmeye üstünlüğü.

7. Bütün dehşetlerden kurtuluş, Resûlullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) kıyamet günü onunla şahitlik etmesi ve şefaatin vacip olması.

8. Allah’ın rızası ve rahmeti, gazabından emniyet ve arşın gölgesine giriş.

9. Âhirette mizanın ağır gelmesi, havza varmak ve susuzluktan emniyet.

10. Ateşten azat, sırattan çakan şimşek gibi geçiş ve ölümden önce cennetten yakın makamı görmek.

11. Cennette eşlerin çokluğu ve kerîm makam.

12. Yirmiden fazla gazaya üstünlüğü ve onların yerine geçmesi.

13. O zekâttır; mal onun bereketiyle artar.

14. Her salavatla ona yüz —bilakis daha fazla— ihtiyaç giderilir.

15. O bir ibadettir ve Allah Teâlâ’ya amellerin en sevimlisidir.

16. Sahibinin ehl-i sünnetten olduğuna bir alâmettir.

17. Melekler, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getirdiği sürece, sahibine salavat eder.

18. Meclisleri süsler; fakirliği ve geçim darlığını nefyeder.

19. Onunla hayır yerleri aranır.

20. Onu yapan, kıyamet günü ona (sallallahu aleyhi ve sellem) insanların en yakınıdır.

21. Onunla ve sevabıyla, kendisi ve çocuğu —ve sayfasına hediye edilen— faydalanır.

22. Allah Azze ve Celle’ye ve Resûlü’ne (sallallahu aleyhi ve sellem) yaklaştırır.

23. Sahibine, kabrinde, haşir gününde ve sıratta bir nurdur.

24. Düşmanlara karşı zafer verir; kalbi nifaktan ve pastan temizler.

25. Müminlerin muhabbetini gerektirir; sahibine, nifakı açık münafıktan başkası buğzetmez.

26. Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda görmek; fazlasıyla yaparsa, uyanıkken (görmek).

27. Sahibinin gıybetini azaltır.

28. O, amellerin en bereketlisi, en faziletlisi ve dünyada ve âhirette en faydalısıdır.

Bundan başka, sayılamayacak ecirler vardır; sevabının bir kısmını zikrederek seni teşvik ettim; kardeşim, ona sarıl; çünkü o, amellerin en faziletli hazinelerindendir; onu bana, mevlâmız Ebü’l-Abbâs el-Hızır (aleyhisselâm) da emretti ve “Ona, her gün sabah namazından sonra, güneş doğuncaya kadar sarıl; sonra Allah’ı, ardından güzel bir meclisle zikret” dedi; ona “Baş üstüne, itaatle” dedim; bana hâsıl oldu...

Meyvelerinden biri de —seyyidim Ebü’l-Abbâs et-Ticânî’nin dediği ve talebesi İbn Harâzim’in Cevâhirü’l-Meânî kitabında ondan naklettiği gibi—:

Allah Teâlâ, habîbine (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getirene, o salavatların her biriyle, ona on kez salât etmeyi üstlendi; bunun iki sırrı vardır:

Birincisi: Ona (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getiren, Peygamber’imize (sallallahu aleyhi ve sellem), —kerîmin katında kerem hükmü kaidesine göre— kendisine salavat getireni mükâfatlandırmayı vacip kılar; bu ona (sallallahu aleyhi ve sellem) vacip olunca, Hak (sübhânehû ve teâlâ), her birini ona on (salât) ile karşıladı.

İkinci sır: O (sübhânehû ve teâlâ), Resûlü’ne (sallallahu aleyhi ve sellem) muhabbeti ve inâyeti büyük olandır; O (sübhânehû ve teâlâ), birinin, habîbine (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatla yöneldiğini görünce, onunla ilgilenir ve onu sever; ona (sallallahu aleyhi ve sellem) salavata devam ederse, o muhabbet ve inâyet onun olur; öyle ki, günahlarıyla gelse...

Şeyhimiz Şeyh Hasan el-Adevî, Şerhu Delâili’l-Hayrât’ta şöyle dedi: Kādî Ebû Abdullah es-Sekkâkî dedi ki:

Bil ki, Allah’tan salât, rahmettir; Allah’ın ona bir rahmet etmesi, onun için dünyadan ve içindekilerden hayırlıdır; on rahmete ne dersin? Allah, onlarla ne belâlar ve mihnetler defeder, bereketiyle ne latif minnetler çeker.

Şeyh İbn Atâillâh şöyle dedi:

Ona (sallallahu aleyhi ve sellem) bir kez salavat getirenin, dünya ve âhiret gamı kâfi gelinir; ona on (kez) salavat getiren nasıl olur?

İbn Şâfi‘ dedi:

Onun câhı (sallallahu aleyhi ve sellem), bu büyük iş için kendisine salavat getirene ulaşıncaya kadar yayıldı; yoksa, Allah’ın sana salât etmesi sana ne zaman hâsıl olur? Ömrün boyunca bütün taatleri işlesen, sonra Allah sana bir kez salât etse, o tek salât, ömrün boyunca işlediğin bütün taatlerden ağır basar; çünkü sen, gücün yettiğince salât edersin; O ise (sübhânehû)...

Meyvelerinden biri, güzel kokudur; Fâsî, Şerhu’d-Delâil’de, müellifin şu sözünde şöyle dedi: Bazı âriflerden (rıdvânullahi aleyhim ecmaîn) rivayet edildi ki: “İçinde Muhammed’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getirilen hiçbir meclis yoktur ki, ondan, göğün ufkuna ulaşıncaya kadar güzel bir koku yükselmesin; melekler: Bu, içinde Muhammed’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getirilen bir meclistir, derler.”

Şeyh Ebû Cafer b. Vedâa (rahimehullah) dedi ki: Hadiste, bazı sahâbeden (radıyallahu anhüm) rivayet edildi: “İçinde Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem) anıldığı veya ona salavat getirilen hiçbir yer yoktur ki, ondan, yedi göğü delip arşa ulaşan bir koku yükselmesin; onun kokusunu, yeryüzünde Allah’ın yarattığı —ins ve cin dışında— herkes bulur; onlar, onu bulsalardı...”

Başka bir hadiste: “İçinde Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getirilen hiçbir meclis yoktur ki, göğün ufkuna ulaşıncaya kadar ona güzel bir koku yayılmasın; melekler: Bu, içinde Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getirilen bir meclisin kokusudur, derler.”

Dedi ki: Buna eklenen şeylerden biri, İbn Hişâm’ın —yani üstâd Ebû Muhammed Cebr’in—, sâlih adam Muhammed b. Saîd b. Mutarrif’ten anlattığıdır; şöyle dedi:

Her gece, uyurken yatağıma gelince, kendime, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getireceğim belli bir sayı koymuştum; bir gece sayıyı tamamlamıştım; gözlerim beni aldı; bir odada sakin idim; bir de ne göreyim, Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) odanın kapısından üzerime girdi; onunla (oda) nurlandı; sonra bana doğru kalktı ve “Hani...” dedi.

Üstâd Cebr, bu hikâyeyi senedsiz böyle zikretti; İbn Mendîl, İbn Beşküvâl’in onu zikrettiğini ve “Bize, sâlih adam Muhammed b. Saîd el-Hayyât şöyle anlattı...” dediğini zikretti.

Sonra İbn Vedâa dedi ki:

Bu sözün hakikatini bilmek istersen, onun (sallallahu aleyhi ve sellem) şu sözüne bak: “Bir kavim bir mecliste oturup, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getirmeden dağılırsa, leş kokusundan daha pis bir kokuyla dağılırlar.” Sana görünür ki, içinde Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem) anıldığı veya ona salavat getirilen meclislerde, ... güzel kokular bulunur.

O (sallallahu aleyhi ve sellem), tayyiblerin en tayyibi ve tahirlerin en tahiri olduğundan; ve cennet ehlinin sıfatlarından, kendisine acele verilen şerefli hasâisinden biri, onun, bir yerden geçmemesi, orada oturmaması ve eliyle veya temiz uzuvlarından biriyle bir şeye dokunmaması —onda misk kokusu gibi bir kokunun kalmaması— idi; öyle ki ashâbı, onun geçtiği yolu ... tanırlardı.

Dedi ki: Burada zikri uygun olanlardan biri, Şeyh Ebû Abdullah es-Sâhilî’nin (radıyallahu anh) Buğyetü’s-Sâlik’te zikrettiğidir; şöyle dedi: Bana babam (radıyallahu anh) şöyle anlattı: Bize Şeyh Ebü’l-Kāsım el-Mürîd (rahimehullah) anlattı; şöyle dedi: Şeyh Ebû İmrân el-Berdeî, bir makale ile geldi; onda Şeyh Ebû Ali’yi —yani el-Harrâz’ı— buldu; bir gün üçümüz toplandık...

Dedi ki: Sonra Şeyh Ebû İmrân dedi ki: Muhammed’in (sallallahu aleyhi ve sellem) ashâbı, ona bizsiz kavuştuklarını mı sanıyor? Vallahi, onlar, kendilerinden sonra, ona (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getiren adamlar bıraktıklarını bilinceye kadar, onda onlara rekabet ederiz. (Nakil bitti.)

Dedi ki: Geçti ki, bu kitabın müellifi Şeyh Ebû Abdullah el-Cezûlî’den (radıyallahu anh), Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatının çokluğundan, kabrinden balık kokusunun bulunduğu sabit olmuştur. (Şerhu’d-Delâil’in ifadesi bitti.)

Meyvelerinden biri de —şeyhimiz el-Adevî’nin Şerhu’d-Delâil’de bazı âriflerden naklettiği gibi—:

İşi, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatı çoğaltmak olanın, en büyük şeref elde eder; çünkü o (sallallahu aleyhi ve sellem), ölüm sekratında ona hazır olur; orada, Allah’ın ona hazırladığı hurileri, sarayları, vildanları, eşlerin çokluğunu ve Azîz Gaffâr’dan ona selâm tebriğini görmekle ferahlar —Allah’ın (celle şânühû) dediği gibi: “Melekler, onları —temiz olarak— vefat ettirir...”—.

Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatın meyvelerinden biri, ateş ve başka zamanda insana galebe çalan susuzluğu gidermesidir.

Ârif billâh seyyidim Abdülganî en-Nablusî, el-Kasîdetü’l-Mudariyye şerhinde şöyle dedi:

Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salât ve selâmı tekrarlamakta bize vâki olanlardan biri, onun, ateş ve başka zamanda insana galebe çalan susuzluğu gidermesidir; ben onu tecrübe ettim ve bazı ihvanlara faydalı kıldım; onu, hac yolunda, su yokken tecrübe ettiler; fakat şart, onunla Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getirdiği lafızda, “Allah” lafzının anılmamasıdır; çünkü o sıcaktır; lafız ancak...

“Salât ve selâm, yaratılmışların en hayırlısı seyyidimiz Muhammed’e; salât ve selâm, bize apaçık hak ile gönderilen seyyidimiz Muhammed’e; salât ve selâm, ümmî ve emîn seyyidimiz Muhammed’e; en faziletli salâtlar ve en şerefli selâmlar, sâdık Peygamber’e ve hakikatlerin sırlarıyla desteklenen Resûl’e... ve bunun gibiler.” (Nakil bitti.)

Meyvelerinden biri, rızkı kolaylaştırmasıdır; seyyid Ahmed Dahlân, Takrîbü’l-Usûl fî teshîli’l-vüsûl kitabında şöyle dedi:

Rızkı kolaylaştırmak için tecrübe edilenlerden biri, istiğfarı ve Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatı çoğaltmaktır. (Nakil bitti.)

Meyvelerinden biri, taunu defetmesidir; Şeyhülislâm Şeyh Zekeriyyâ el-Ensârî, Tuhfetü’r-Râğibîn fî beyâni emri’t-tevâîn kitabının altıncı bölümünün sonunda şöyle dedi:

Bazı âriflerden: Tauna ve başka büyük belâlara karşı en büyük şeylerden biri, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavattır.

Fasıl: İhtiyaçların giderilmesi için özel salavatlar ve dualar hakkında vârid olan hadisler ve eserler

Fasıl: İhtiyaçların giderilmesi için özel salavatlar ve dualar hakkında vârid olan hadisler ve eserler:

Enes’ten (radıyallahu anh); Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) buyurdu: “Kim pazartesi gecesi dört rekât kılar —her rekâtta elhamdülillâh’ı bir kez ve İhlâs’ı; birincide on bir, ikincide yirmi bir, üçüncüde otuz, dördüncüde kırk kez okur— sonra selâm verir, İhlâs’ı yetmiş beş kez okur, kendisine ve ana babasına yetmiş beş kez istiğfar eder, Muhammed’e (sallallahu aleyhi ve sellem) yetmiş beş kez salavat getirir, sonra Allah’tan ihtiyacını isterse, Allah’ın ona istediğini vermesi hak olur.”

Edellü’l-Hayrât’ın kenarında, ârif billâh Cemâleddin Ebû Ömer es-Seyyid Mahmûd b. es-Seyyid Muhammed b. es-Seyyid Ali el-Kādirî el-Kürdî eş-Şeyhânî eş-Şâfiî el-Medenî’den —ârif Nablusî’nin çağdaşı— (rahimehullah) nakledilmiş şunu gördüm; metni şöyledir:

Bu, büyük bir faydadır:

İbn Abbâs’ın (radıyallahu anhümâ) ref‘ ettiği hadis: “Kimin Allah Teâlâ katında bir ihtiyacı olursa, kimsenin onu görmediği bir yerde dursun, tam bir abdest alsın, sonra dört rekât kılsın; her rekâtta Fâtiha’yı bir kez ve İhlâs’ı; birincide on, ikincide yirmi, üçüncüde otuz, dördüncüde kırk kez okusun; namazdan bitince İhlâs’ı elli kez okusun, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) yetmiş kez salavat getirsin ve ‘Lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâh’ı yetmiş kez desin; üzerinde borç varsa Allah onu öder...”

Altına şu yazıldı; metni şöyledir:

Bunu, duanın kabulü münasebetiyle, ona bakan ve üzerinde duran faydalansın diye yazdık; sana yemin ettirdim —ey bu faydayı taşıyan— gökleri yükselten ve yerleri yayan Allah’a —O, merhametlilerin en merhametlisidir— ki, onu, ehline, —ona mecbur olması şartıyla— asla başkasına bildirme; çünkü onun fiili büyüktür; ben, fakir kul, onu, borcun ödenmesi ve başka şey için defalarca tecrübe ettim; namazı bitirip bulunduğum yerden çıkmadan, Allah bana ihtiyacımı kolaylaştırdı ve muradımı giderdi; hamd ve şükür Allah’a mahsustur. (İfadesi bitti.)

Sonra bu faydayı, biraz farkla, Şeyh Ebû Bekir el-Kettânî’nin el-Menhecü’l-Hanîf fî tasrîfi ismihi Teâlâ el-Latîf kitabında gördüm; ifadesinin metni:

Fezâilü’l-A‘mâl kitabında rivayet edildi ki Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Kimin bir ihtiyacı olursa, güzelce abdest alsın, sonra kimsenin onu görmediği bir yerde dursun, dört rekât kılsın; birincide Fâtihatü’l-kitâb’ı bir kez ve İhlâs’ı on kez; ikinci rekâtta Fâtihatü’l-kitâb’ı bir kez ve İhlâs’ı yirmi kez; üçüncüde Fâtihatü’l-kitâb’ı bir kez ve İhlâs’ı otuz kez; dördüncüde Fâtihatü’l-kitâb’ı bir kez ve İhlâs’ı kırk kez okur; selâm verince İhlâs’ı elli kez okur ve ‘Lâ havle ve lâ kuvvete...’ der...”

Abdullah b. Ebî Evfâ’dan (radıyallahu anh); dedi ki: Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bize çıkıp şöyle buyurdu: “Kimin Allah’a veya Âdemoğullarından birine bir ihtiyacı olursa, abdest alsın, abdestini güzelleştirsin, iki rekât kılsın, sonra Allah Teâlâ’ya senâ etsin, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getirsin, sonra şöyle desin: Lâ ilâhe illallâhü’l-halîmü’l-kerîm; sübhânallâhi rabbi’l-arşi’l-azîm; elhamdülillâhi rabbi’l-âlemîn; Senden rahmetinin gereklerini, mağfiretinin azîmetlerini, her iyilikten ganimet ve her günahtan selâmet isterim; bana bir günah bırakma...”

Muhammed Cebr, el-Melâz ve’l-İ‘tisâm kitabında, Abdülmelik b. Habîb’in tahriciyle, Ebû Hüreyre’den (radıyallahu anh) zikretti; dedi ki: “Kim gece kalkar, abdest alıp abdestini güzelleştirir, sonra on kez tekbir getirir, on kez tesbih eder, bunun üzerine havlden ve kuvvetten teberri eder, sonra Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getirip salavatını güzelleştirirse, Allah’tan hiçbir şey istemez ki, dünya ve âhiretten onu ona vermesin.”

Enes’ten (radıyallahu anh), Peygamber’den (sallallahu aleyhi ve sellem); buyurdu ki: “Kimin Allah’a bir ihtiyacı olursa, abdesti tam alsın, iki rekât kılsın; birincide Fâtiha ve Âyetü’l-kürsî’yi, ikincide Fâtiha ve Âmene’r-Resûl’ü okusun, sonra teşehhüd etsin, selâm versin ve şu duayı etsin: Allah’ım, her yalnızın emânı, her ferdin sahibi, uzak olmayan yakın, gaib olmayan şahit, mağlup olmayan galip, ey Hayy, ey Kayyûm, ey ze’l-celâli ve’l-ikrâm, ey göklerin ve yerin bedîi, rahman ve rahîm, hayy ve kayyûm isminle Senden isterim...”

Yine Enes’ten (radıyallahu anh); Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem), Ümmü Eymen’e şöyle dedi: “Bir ihtiyacın olup başarısını istersen, iki rekât kıl; her rekâtta Fâtiha’yı okur ve ‘Sübhânallah, elhamdülillâh, lâ ilâhe illallâh, Allâhü ekber’ dersin —her birini on kez—; onlardan bir şeyi her söylediğinde, Allah Azze ve Celle ‘Onu kabul ettim’ der; onlardan bitirip teşehhüd edince, selâmdan önce secde et ve secdedeyken ‘Yâ Allah, Sen Allah’sın; Senden başka ilâh yoktur; yâ Hayy, yâ Kayyûm, yâ ze’l-celâli ve’l-ikrâm; Muhammed’e ve ... salât et’ de...”

Sehl b. Sa‘d’dan (radıyallahu anh); bir adam Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) geldi, fakirliği ve geçim darlığını şikâyet etti; Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona şöyle dedi: “Evine girince, içinde biri olsun olmasın selâm ver, sonra bana selâm ver ve İhlâs’ı bir kez oku.” Adam bunu yaptı; Allah ona rızkı bollaştırdı; ta ki komşularına ve akrabalarına aktı. Bunu Ebû Mûsâ el-Medînî rivayet etti.

İbn Mes‘ûd’dan (radıyallahu anh); Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) buyurdu: “Gece veya gündüz kıldığın on iki rekât —her iki rekâtta teşehhüd edersin—; sonunda teşehhüd edince Allah Azze ve Celle’ye senâ et, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getir, sonra tekbir getir, secde et ve secdedeyken Fâtihatü’l-kitâb’ı yedi kez, Âyetü’l-kürsî’yi yedi kez oku ve ‘Lâ ilâhe illallâhü vahdehû lâ şerîke leh, lehü’l-mülkü ve lehü’l-hamdü ve hüve alâ külli şey’in kadîr’i on kez söyle; sonra ‘Allah’ım, arşının izzet makamları ... ile Senden isterim’ de...”

Bu faydayı, el-Menhecü’l-Hanîf fî tasrîfi ismihi Teâlâ el-Latîf’te, biraz farkla gördüm; ifadesi şöyledir:

İbnü’s-Salâh, senediyle Vâhidî’den, senediyle Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) rivayet etti; buyurdu ki: “Kim gece veya gündüz on iki rekât kılar —her rekâtta Fâtihatü’l-kitâb’ı ve İhlâs sûresini okur— ancak sonunda selâm verir, sonra secde eder ve Fâtiha’yı yedi kez ve ‘Lâ ilâhe illallâhü vahdehû lâ şerîke leh, lehü’l-mülkü ve lehü’l-hamdü yuhyî ve yümîtü ve hüve alâ külli şey’in kadîr’i on kez okur, sonra ‘Allah’ım, arşının izzet makamları, kitabından rahmetin sonu, en büyük ismin, yüce ceddîn ve ... kelimelerinle Senden isterim’ der...”

Bu hadisin râvilerinden Ahmed b. Harb dedi ki: Bunu yapan ve dünya ve âhiret işlerinde Allah’ın dualarını kabul ettiği yüz veya daha fazla kişi bana haber verdi.

Ebû Zekeriyyâ el-Anberî dedi ki: Onu tecrübe ettim, öyle buldum.

Ebû Bekir el-Kettânî dedi ki: (Namazı) zikredildiği üzere bitirince, kıbleye dönük, zelil kulun oturuşuyla oturur —başı öne eğik, kalbi hazır, icâbete inanmış, Allah Azze ve Celle’yi zikredip hamd ederek, O’na, yaraştığı şekilde senâ ederek, Peygamber’i Muhammed’le (sallallahu aleyhi ve sellem) şefaat dileyerek, havlden ve kuvvetten teberri ederek—; şeytandan Allah’a sığındıktan sonra “Bismillâhirrahmânirrahîm; kendiniz için ne hayır takdim ederseniz, onu Allah katında bulursunuz...” der.

Ebû Süleyman ed-Dârânî’den rivayet edildi; dedi ki: “Allah Teâlâ’dan bir ihtiyaç istemek isteyen, önce Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatla başlasın, sonra ihtiyacını istesin, sonra Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatla bitirsin; çünkü Allah, iki salâtı kabul eder; O, ikisinin arasını bırakmaktan kerimdir.”

Sonra der: “Lebbeyk mevlây ve sa‘deyk; bütün hayır Senin iki elindedir; ben, Sana muhtaç, mâni‘ cenabına sığınan, en faziletli habiblerinle Sana tevessül edenim; takdirlerin akışında Senden lütuf isterim; bütün işlerimde Senden yardım dileyerek derim: Yâ Latîf.” İsmi, seçtiği sayı kadar tekrarlar; meşhur olan, sayıyı on altı bin altı yüz kırk bir kez tekrarlamaktır; sayı bitince, dualardan birini on altı kez okur, sonra geçtiği gibi Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getirir ve duasını âmîn ve hamd ile bitirir.

Bu yol, yolların en güzeli ve en tamıdır. (Nakil bitti.)

Vüheyb b. el-Verd’den, lafzıyla: “Bize ulaştı ki, reddedilmeyen duadan biri, kulun on iki rekât kılmasıdır —her rekâtta Ümmü’l-Kur’ân’ı, Âyetü’l-kürsî’yi ve İhlâs’ı okur—; bitirince secdeye kapanır, sonra ‘İzzeti giyinen ve onunla söyleyen (Allah) münezzehtir; minnet ve fazl sahibi münezzehtir; izzet ve kerem sahibi münezzehtir; tavl (lütuf) sahibi münezzehtir; arşının izzet makamları, kitabından rahmetin sonu, yüce, en büyük ismin, yüce ceddîn ve —ne iyinin ne kötünün aşamadığı— bütün tam kelimelerinle Senden, Muhammed’e salât etmeni... isterim’ der.”

Tabesî, Mukātil b. Hayyân’dan rivayet etti: Kimin sıkıntısını Allah’ın gidermesini, gamını açmasını, emel ve umuduna erdirmesini, ihtiyacını ve borcunu gidermesini, göğsünü açmasını ve gözünü aydınlatmasını isterse, “dilediği vakit dört rekât kılsın —gecenin ortasında veya gündüzün kuşluğunda kılarsa daha faziletlidir—; her rekâtta Fâtiha’yı ve onunla; birincide Yâsîn’i, ikincide Elif-lâm-mîm Tenzîl (Secde)’yi, üçüncüde Duhân’ı, dördüncüde Tebâreke’yi okusun; namazı bitirip selâm verince, yüzünü kıbleye çevirsin ve bu duayı okumaya başlasın; onu yüz kez okur, durmaz...”

Zebîdî dedi ki: O meşhurdur; Mukātil b. Hayyân’ın duası diye bilinir; onda ism-i a‘zam olduğu söylenir. (Nakil bitti.)

Bu kitabı toplayan Yûsuf b. İsmâil en-Nebhânî dedi ki: Şiddetli bir hastalığa yakalanmıştım; onunla hayattan ümidi kesmiştim; bu hadistekini, onda zikredildiği üzere yaptım; Allah Teâlâ bana şifa verdi; hamd ve minnet O’nadır; Allah, seyyidimiz Muhammed’e, âline ve ashâbına salât etsin ve selâm eylesin.

İmam Gazzâlî, el-İhyâ’da, Peygamber’den (sallallahu aleyhi ve sellem) merfû olarak zikretti; buyurdu ki: “Allah’tan bir ihtiyaç istediğinizde, bana salavatla başlayın; çünkü Allah, iki ihtiyaç istenip de birini giderip diğerini reddetmekten kerimdir.”

Hâfız Sehâvî dedi ki: Ona vâkıf olmadım; ancak o, Ebü’d-Derdâ’dandır (radıyallahu anh).

Buraya kadar, kitabın nüshası bitti; son (s. 523)

İnternette bulunan Dâru’l-Fikr baskısından; o daha bitmedi.