Rüya, faydalar ve özel dualar

Fasıl: İçinde Şeyh-i Ekber seyyidim Muhyiddin b. el-Arabî’nin (radıyallahu anh) el-Mübeşşirât risalesini zikrettiğim bölüm

Fasıl: İçinde Şeyh-i Ekber seyyidim Muhyiddin b. el-Arabî’nin (radıyallahu anh) el-Mübeşşirât risalesini zikrettiğim bölüm:

O, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) dair rüyalarından (merâî) faydalı bir özettir. O (radıyallahu anh) şöyle dedi:

Rahmân ve Rahîm olan Allah’ın adıyla. Hamd âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur; âkıbet takvâ sahiplerinindir; Allah, seyyidimiz Muhammed’e ve temiz âline salât etsin. Bundan sonra:

Allah Teâlâ, rüyayı, velilerine ve kullarından Müslümanlara vahy kılmış ve onu nübüvvetin cüzlerinden bir cüz yapmıştır.

Nitekim Tirmizî, Müsned’inde, Ebû Hüreyre’den (radıyallahu anh) zikretmiştir; Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Risâlet ve nübüvvet kesilmiştir; benden sonra ne resûl ne de nebî vardır.” (Ebû Hüreyre) dedi ki: İnsanlar korktu. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) buyurdu: “Fakat mübeşşirât vardır.” “Ey Allah’ın Resûlü, mübeşşirât nedir?” dediler; “Müslümanın rüyasıdır; onu adam görür veya kendisi için görülür; o, nübüvvetin cüzlerinden bir cüzdür” buyurdu. (Tirmizî) dedi ki: Îsâ (b. Hâlid) bu hadisin hasen sahih olduğunu söyledi.

Müslim, Sahîh Müsned’inde, Âişe’den (radıyallahu anhâ) zikretmiştir; dedi ki: “Resûlullah’a (sallallahu aleyhi ve sellem) vahiyden ilk başlanan, sâlih rüyaydı; hiçbir rüya görmezdi ki, sabahın aydınlığı gibi çıkmasın.”

Allah Teâlâ, Yûsuf’tan (aleyhisselâm) haber vererek buyurur: “Hani Yûsuf babasına: Babacığım, ben on bir yıldız, güneş ve ay gördüm; onları bana secde ederken gördüm, demişti.”

Kardeşleri ve ana babası önünde secdeye kapanınca o (aleyhisselâm) dedi ki: “Bu, önceden gördüğüm rüyamın tevilidir; Rabbim onu hak kıldı.”

Allah Teâlâ, İbrâhim ile oğlu İsmâil’den (aleyhimesselâm) haber vererek buyurur: “O, yanında koşacak yaşa gelince: Yavrum, ben uykuda seni kestiğimi görüyorum; ne dersin bak, dedi. O da: Babacığım, emrolunduğunu yap; inşallah beni sabredenlerden bulacaksın, dedi.”

O (aleyhisselâm), uykuda gördüğü gibi oğlunu kesmek isteyince, Allah Teâlâ ona seslendi: “Ey İbrâhim! Rüyayı doğruladın; biz iyilik edenleri böyle mükâfatlandırırız.”

Allah Teâlâ buyurdu: “Mûsâ’nın annesine: Onu emzir; onun için korkunca onu denize bırak; korkma ve üzülme; biz onu sana geri döndüreceğiz ve onu resûllerden kılacağız, diye vahyettik.” Kıssa; denir ki bu vahiy, onun uykuda gördüğü bir rüyaydı.

O (radıyallahu anh) dedi ki:

Ben bu cüzde, uykuda gördüklerimden, başkasına faydası dönen ve hayır sebeplerine yardım edenleri zikretmeye karar verdim; yalnız zatıma özgü olanları zikretmeye ihtiyacım yok.

Bil ki rüya üç kısımdır:

Allah’tan olan rüya; o mübeşşirâttır;

nefisten olan rüya; o, kişinin uyanıkken kendisine söylediği şeydir;

şeytandan olan rüya; o, korkutandır; şeytanın seni üzmek için (gösterdiği)dir. Üzen bir rüya gören, gördüğünün şerrinden Allah’a sığınsın, üç kez soluna tükürsün; çünkü o zarar vermez; onu anlatmasın. Bunu böylece Peygamber’den (sallallahu aleyhi ve sellem) rivayet ettik.

Ondan (aleyhi’s-salâtü ve’s-selâm) rivayet ettik: Rüya, bir kuşun ayağında asılıdır; anlatılınca, kendisine anlatıldığı (gibi) düşer.

Bil ki Allah’ı uykuda görmek, melekleri, peygamberleri ve âlimlerden faziletlileri görmek iki türlüdür:

Güzel, kâmil bir surette görülürler; kemâl ve güzellik, kendi babında artar;

çirkin, noksan bir surette görülürler; çirkinlik ve noksanlık mertebeleri üzere.

Bu suretin bu şekilde idrak edilmesi iki şey içindir:

Güzeli, dinin ve hakkın tazimi ve kemâli içindir;

çirkini, bâtılın, şerrin ve Allah’ın razı olmadığının ortaya çıkması içindir.

Bu, iki yere döner:

Ya rüyayı görenin kendi hâline;

ya da o resûlü, hakkı veya faziletli âlimi gördüğü yere; çünkü o yerdeki din ve hak, uykuda gördüğün —çirkinlik veya güzellik— surete uygundur.

Nitekim sâlih bir adam bana, âlim, zâhid İmam Ebû Abdullah Muhammed b. el-Âs el-Bâcî’nin meclisinde şunu anlattı: Dostlarımızdan biri, Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda gördü; bu gören, onu yüzünün ortasına tokatladı; öyle ki elinin izi Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem) yüzünde kaldı. Adam korkuyla uyandı; onu şeyhlerimizden birine anlattı; o da “Sen karınla haram üzeresin” dedi. Gören adam kendini yokladı; bir de ne görsün: Karısının boşanmasına yemin etmiş, yeminini bozmuş, onu boşamamış ve onunla kalmıştı.

Bunun benzeri, sâlih bir adama olan şudur: Bulunduğu beldenin fakihlerinin toplanıp, aralarında ölen Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) defnettiklerini gördü. Adam uyandı; sordu; onları, hac ile ilgili bir meselede buldu; onlara, kusur edilemeyecek sahih hadisler açıklanmıştı; fakat onu kabul etmekten kaçınıp meselede rey ile hükmettiler ve “Mezhepler yerleşmiştir; bu itirazcı, onları bu hadislerle reddetmek istiyor” dediler; ona taassup gösterdiler. Yardımsız bırakılmaktan Allah’a sığınırız.

Ben de Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda, ölmüş, İşbîliye’nin camiindeki bir yerde defnedilmiş gördüm; o yeri sordum; bir de ne göreyim: Gasbedilmiş; sahibinden alınmış ve hakkı verilmemişti.

İşte zikrettiğimiz kimselerin hâlleri, rüyada, zatlarına değil, böyle (dinin hâline) döner.

Öyleyse ben, uykuda gördüklerimden, ancak bir hükmü sabit kılan, bir ilim veren veya bir taate teşvik edeni zikretmeyi severim. Onlardan biri:

Resûlullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) hadisine sarılmaya teşvik eden bir mübeşşire:

Mekke’deyken Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda gördüm. İbrâhim b. Hemmâm el-İşbîlî, hadisi zabtetmeye ve onunla amel etmeye özen göstermişti; Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) defneden o fakihler ona karşı ayaklanmıştı —zikrettiğimiz gibi—. Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem), İbrâhim b. Hemmâm’ı öperken, onu muhabbetle kendine çekerken ve onu sevdiğini ona bildirirken gördüm.

Anlamında başka bir mübeşşire:

Uykuda Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem), muhaddis imam, el-Mücellâ sahibi Ebû Muhammed Ali b. Ahmed b. Saîd b. Hazm el-Fârisî’ye sarılırken gördüm; o, hadiste imamdı, onu bilir ve onunla amel ederdi. Nur, Resûlullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) zatını ve İbn Hazm’ın zatını kaplamıştı; birleşmişlerdi; sanki tek bir cisimdiler. İşte bu, hadisin bereketindendir.

Anlamında başka bir mübeşşire:

İlmi tanımadan önce, dostlarımızdan bir topluluk, beni rey kitaplarını okumaya teşvik ederek bana yönelmişti; benim ne bundan ne de hadisten haberim vardı. Kendimi uykuda, geniş bir alanda gördüm; bir topluluğun elinde silah vardı, beni öldürmek istiyorlardı; sığınacak bir yerim yoktu. Önümde bir tepe ve üzerinde ayakta duran Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) gördüm; ona sığındım; kolunu üzerime attı, bana büyük bir şefkatle sarıldı ve “Ey sevgilim, kurtulmak için bana sarıl” dedi. O düşmanlara baktım; yeryüzünde onlardan hiçbirini görmedim. İşte o andan itibaren hadisi kaydetmekle meşgul oldum.

Anlamında başka bir mübeşşire:

Mâlik b. Enes el-Asbahî’yi —Dâru’l-Hicre’nin imamını— uykuda gördüm; üzerinde, yerden on iki arşın sürünen beyaz bir elbise vardı; Feth Kapısı denilen bir kapıda duruyordu. Ona “Ey Mâlik, ne okuyayım?” dedim; “Rey kitaplarını okumayı seversin” dedi. Rey kitaplarıyla meşgul olan bir şahsı, bir çöplüğe bakarken —Mâlik’ten yüz çevirip çöplüğe yönelmiş— gördüm. “Ey Mâlik, rey kitaplarının beni bu şahsı götürdüğü yere götürmesinden korkarım” dedim; Mâlik (radıyallahu anh) gülümsedi ve “Doğru söyledin; sana ey oğlum, hadisi kaydetmek ve onunla amel etmek gerekir” dedi.

Hadis ilminin şerefinden biri de, âlim Ebü’l-Abbâs Ahmed b. Dâvûd b. Ali b. Sâbit b. Mansûr el-Harîrî el-Halefâvî’nin (rahimehullah), Tunus şehrinde, sâlih ârif Şeyh Abdülazîz b. Ebî Bekir el-Kureşî el-Mehdevî’nin evinde bize anlattığıdır. Ebü’l-Abbâs dedi ki: İmam Ebû Hanîfe’ye, görüşünün güzelliği ve zihninin sağlamlığı sebebiyle büyük bir inancım vardı; imamlar içinde ona meylederdim. Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda gördüm; benimle konuşmadı; ben de sormaya çekindim; arkasında Ebû Bekir vardı; “Ey Ebû Bekir, imamların mertebeleri sizin katınızda nasıldır?” dedim; “Bize iltihak eden: Ahmed b. Hanbel, sonra Şâfiî, sonra Mâlik, sonra Ebû Hanîfe’dir” dedi. Ebü’l-Abbâs dedi ki: Hayret ettim ve kurtuluşun, hadise tâbi olmakta olduğunu anladım.

Bu hikâyeyi, 599 yılında Mekke’de, Kādî Abdülvehhâb el-Ezdî el-İskenderânî’ye anlattım; o “Bu, doğrudur; sana, Ebü’l-Abbâs’ın gördüğünü güçlendirecek şeyi haber vereyim” dedi. Ona —Yemânî rüknün karşısında, Hazvere kapısının yanındaydık— “Anlat” dedim; şöyle dedi: Yanımızda, içinde hayır bulunan, güzel bir tavrı olan sâlih bir adam vardı; öldü; onu dostlarımızdan bazı sâlihler uykuda gördü. Gören ona “Ey falan, iki melek sana gelince yer nasıl olur?” dedi; “Su gibi olur; içine daldığında, suya dalar gibi sana direnmez” dedi. Gören dedi ki: “Ne gördün?” dedim; “Kaldırılmış kitaplar ve yere konmuş kitaplar gördüm; onları sordum; bana: Kaldırılmış olanlar hadis kitaplarıdır; konmuş olanlar rey kitaplarıdır —sahipleri soruluncaya kadar— denildi” dedi.

Mescid-i Harâm’ı tanımaya dair bir mübeşşire:

599 yılında Mekke’deyken, uykuda Ebû Bekir es-Sıddîk’ı (radıyallahu anh) gördüm; ona “İçinde namazın yüz bin (sevaba) olduğu Mescid-i Harâm neresidir; harem mi, yoksa yalnız bilinen mescid mi?” diye sordum. Dedi ki: “Ne haremdir, ne de yalnız mesciddir; fakat derim ki: Haremde, namazın kılındığı her yer mescittir; o, haremdedir; o, Mescid-i Harâm’dandır; onda namaz yüz bindir. O, bizim katımızda böyledir.” Sonra uyandım.

İyiliği emretmeye teşvik eden bir mübeşşire:

Mekke haremindeyken, uykuda, sanki kıyamet kopmuş, ben Rabbimin huzurunda, kusurum sebebiyle O’nun azarlamasından korkarak, başım öne eğik duruyordum. O (celle celâlühû) bana şöyle diyordu: “Ey kulum, korkma; ben senden, kullarıma nasihat etmenden başka amel istemem; kullarıma nasihat et.” Ben, insanları doğru yola irşad ederdim; Allah’ın yoluna girenin az olduğunu görünce tembelleştim ve o gece, kendimle meşgul olup halkı ve üzerinde oldukları hâli bırakmaya karar verdim; bu rüyayı gördüm. Sabahladım; insanlara, açık yolu ve her zümreyi —fakihler, fakirler, sûfîler ve avam— ondan kesen âfetleri açıklamak için oturdum. Her biri bana karşı ayaklandı ve helâkime çalıştı; Allah, bir lütuf ve rahmet olarak beni onlara karşı zafere erdirdi ve korudu.

O (aleyhi’s-salâtü ve’s-selâm) buyurdu: “Din nasihattir; Allah’a, Resûlü’ne, Müslümanların imamlarına ve umumuna.” Bunu Sahîh-i Müslim’de zikretmiştir.

İmana teşvik eden bir mübeşşire:

Berâ b. Âzib’in (radıyallahu anh) torunlarından Kemâleddin Ebû Amr Osmân b. Ebî Amr el-Ebherî eş-Şâfiî, Mescid-i Aksâ’da bana şunu anlattı: Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda gördüm; şöyle diyordu: “Her peygamberin bir âli ve bir vadesi vardır; benim âlim ve vadem mümindir.” Bunu defalarca tekrarladı.

Yine bana şunu anlattı: Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) gördüm; şöyle diyordu: “Peygamberler, ümmetlerine putlara tapmamalarını emreder; ben de ümmetime evsâna (putlara) tapmamalarını emrettim.”

___________

Kitabı nakledenin notu:

Sanem ile vesen arasındaki fark...

Vesen, sanemden daha geneldir; çünkü sanem ancak heykel için kullanılır; vesen ise, Allah Teâlâ’dan başka ibadet edilen —canlı veya cansız, her şekilde— heykel ve başkası için kullanılır. Öyleyse her sanem vesendir; fakat her vesen sanem değildir. Buna, Allah Teâlâ’nın İbrâhim’den (aleyhisselâm) hikâye ettiği “Siz, Allah’tan başka ancak evsâna tapıyorsunuz” (Ankebût 17) sözü delildir; böylece vesen, sanemi ve Allah Azze ve Celle’den başka ibadet edilen sanem dışındakini kapsar; kabir, ibadet edilirse vesendir; insan ve hayvan da. Buna, Allah Teâlâ’nın “Öyleyse evsânın pisliğinden (riczinden) sakının” (Hacc 30) sözü delâlet eder; (Allah) evsânın —yani onlara ibadet etmenin— riczinden sakınmayı emretmiştir; onlardan evsan olarak sakınmayı emretmemiştir; çünkü evsandan haram olan, ancak ibadettir. Görmüyor musun, vesen, şeriatın kullanmayı haram kılmadığı bina ve benzerinde kullanılabilir? Vesenin cihetleri vardır; onlara ibadet de cihetlerinden biridir. İbn Cüreyc ve İbn Abbâs (radıyallahu anhümâ), önceki âyetin tefsirinde “Onlardan ibadetten sakının” dediler; bu tefsire göre “min” teb‘îziyyedir; bu, onu cins beyanı için kılanın sözünden daha güzeldir; o da âyeti “ricz olan evsandan sakının” diye tefsir etmiştir. En doğrusunu Allah Teâlâ bilir. (Not bitti.)

Kur’an’ı ezberlemeye teşvik eden bir mübeşşire:

Uykuda, sanki kıyamet kopmuş, insanlar dalgalanıyordu; Kur’an okunuşunu İlliyyûn’da işittim; “Böyle bir zamanda, korkusuz Kur’an okuyanlar kimlerdir?” dedim; bana “Onlar hamele-i Kur’an’dır” denildi; “Ben de onlardanım” dedim; bana bir merdiven sarkıtıldı; onunla İlliyyûn’daki bir odaya çıktım; içinde büyükler ve küçükler, Resûlullah İbrâhim el-Halîl’e (aleyhisselâm) Kur’an okuyorlardı. Önünde oturdum ve korkusuz, —haşirde insanların içinde bulunduğu sıkıntıdan— korku, dehşet ve hesap tanımadan Kur’an okumaya başladım.

Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) buyurdu: “Ehl-i Kur’an, Allah’ın ehli ve havassıdır.” Allah Teâlâ buyurdu: “Onlar, güven içinde, (cennet) odalarındadır.”

Gece namazına teşvik eden bir mübeşşire:

Sanki Mekke’deydim; sanki Resûlullah’la (sallallahu aleyhi ve sellem) tek bir evdeyim; aramızda öyle büyük bir bağ var ki, sanki ben oyum, o ben; onun küçük bir oğlunu görüyordum; o (aleyhi’s-salâtü ve’s-selâm), birisi onu görmeye gelince, insanlar teberrük edip tanısınlar diye o küçüğü kendisiyle çıkarıyordu; sanki o küçüğün Allah katında büyük bir kadri vardı. Biz otururken, kapıyı çalan biri geldi; Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) küçükle birlikte ona çıktı; sonra bana döndü ve “Allah bana, Medine’ye gidip doğusunda akşam namazını kılmamı emretti” dedi. Ben onu kaybetmiyordum; gözüm hâlâ üzerindeydi; sanki ben onun zatıyım; ne ben oyum ne de ben ondan başkasıyım. O, Mekke ile Medine arasında iken, gökten büyük bir hayrın indiğini gördü; “Ey Cebrâil, benzerini görmediğim bu büyük hayır nedir?” dedi; “Yüce Firdevs’ten, müctehidler üzerine indi; senin onlardan olman nerede?” dedi. Bu hitap bana dönüyordu. Uyandım.

Sâlihlerin (radıyallahu anhüm) duasına rağbeti teşvik eden bir mübeşşire:

İşbîliye’de, verâ sahibi sâlih Şeyh Ebû İmrân Mûsâ b. İmrân el-Mârtelî’nin yanına girdim; ona, kendisini sevindirip müjdeleyen bir işi haber verdim; bana “Sen beni müjdelediğin gibi, Allah da seni cennetle müjdelesin” dedi. Birkaç gün geçmeden, ölmüş olan dostlarımızdan birini uykuda gördüm; ona “Nasılsın?” dedim; uzun bir sözde ve uzun bir hikâyede hayır zikretti; sonra bana “Allah, senin cennette benim arkadaşım olduğunu bana müjdeledi” dedi; “Bu rüyada; sözüne delil getir” dedim; “Evet; yarın öğle namazı vaktinde sultan seni hapsetmek için isteyecek; kendine bak” dedi. Sabahladım; bende bunlardan bir şeyi gerektirecek bir durum yoktu; öğle namazını kılınca, bir de ne göreyim, sultandan istek var; “Rüya doğruymuş” dedim; o istek kalkıncaya kadar on beş gün gizlendim. Bu, sâlihlerin duasının bereketindendir.

Bir mübeşşire:

Uykuda, sanki Allah’ın bana şöyle seslendiğini gördüm: “Ey kulum, katımda yakın, ikram edilmiş ve nimetlenmiş olmak istersen, ‘Rabbim, bana (Sana) bakayım, göster’ sözünü çoğalt.” Bunu bana defalarca tekrarladı.

Kur’ (hayız-temizlik) hakkında ilim veren bir mübeşşire:

Uykuda Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) gördüm; “Ey Allah’ın Resûlü, Allah Teâlâ’nın ‘Boşanan kadınlar, üç kur’ (üç temizlik/âdet) beklerler’ sözünde, Allah’ın kur’ ile muradı hayız mı yoksa temizlik midir? Çünkü o, zıt anlamlılardandır; âlimler bunda ihtilaf etti; sen ise Allah’ın sana indirdiğini en iyi bilensin” dedim. O (aleyhi’s-salâtü ve’s-selâm) “Kur’u bitince, üzerine su dökün (gusledin) ve Allah’ın size rızık verdiğinden yiyin” buyurdu. İçime, onun hayzı kastettiği düştü; “Öyleyse o hayızdır” dedim; bana “kur’u bitince” sözünü ilki gibi tekrarladı; ben tekrar edince, o üç kez tekrarladı ve gülümsedi; ben de onun hayzı kastettiğini tahkik ediyordum.

Bir mübeşşire:

Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) uyku ile uyanıklık arasında gördüm; elinde güneş terazisi (mîzânü’ş-şems) vardı; onu attı ve “Lanetli bir bid‘attir; size teşri kılındığı gibi namaz kılın” dedi.

Üç talâkla boşayanın, bir talâka mı döneceği hakkında ilim veren bir mübeşşire:

Mekke’deyken, Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem), Ecyâd kapısı ile Hazvere kapısı arasında gördüm; Muhammed b. Mâlik es-Sadefî et-Tilimsânî, ona Buhârî kitabını okuyordu. Resûlullah’a (sallallahu aleyhi ve sellem), karısına —onu daha önce boşamamışken— “Sen üç talâkla boşsun” diyen adamı sordum: Söylediği gibi üç müdür, yoksa bire mi döner? O (aleyhi’s-salâtü ve’s-selâm) “Söylediği gibi üçtür” dedi. “Bazı âlimler onun bire döneceğine hükmetti” dedim; “Bunlar, kendilerine ulaşana göre hükmetti ve isabet etti” dedi. “Ey Allah’ın Resûlü, bu meselede, Allah Teâlâ’nın kendisiyle sana din kıldığından başkasını istemem” dedim; o (aleyhi’s-salâtü ve’s-selâm) “Söylediği gibi üçtür; ona, başka bir kocayla evlenmedikçe helâl olmaz” buyurdu. Sanki mecliste biri onun sözünü reddediyordu; sanki o İblîs’ti; sanki Resûlullah’a (sallallahu aleyhi ve sellem) bakıyordum; sanki yanaklarında nar tanesi patlatılmıştı; öfkelenmiş, kendisini reddedene büyük bir çığlık atmıştı; çığlığında ona şöyle diyordu: “Ferçleri (haramı) helâl mi sayıyorsunuz?” Bunu defalarca tekrarlıyordu: “O üçtür, söylediği gibi; o üçtür, söylediği gibi.” Sonra kâri, Sahîh-i Buhârî kitabını okudu; meclis bitince, Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ellerini çıkardı, Yemânî rükne yöneldi ve —zannedersem Bakara sûresinin sonlarıyla— “Allah’ım, bize hayır işittir, bize hayır göster; Allah bize âfiyet rızıklandırsın ve onu bize sürdürsün; Allah kalplerimizi takvâ üzerinde toplasın ve bizi sevdiği ve razı olduğu şeye muvaffak kılsın” dedi.

Bir mübeşşire:

Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda gördüm; şöyle diyordu: “Kabirlerinizde, Deccâl’in fitnesi gibi veya ona yakın bir fitne ile imtihan edilirsiniz.” Sonra kıbleye yöneldi, kollarını dirseklerinden sıyırdı, bir seccade serdi, onun üzerinde iki rekât kıldı; ben de sağında durdum ve ikinci rekâta yetiştim.

Tavafın ardından iki rekât hakkında bir mübeşşire:

600 yılında Mekke’deyken Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda gördüm; şöyle diyordu: “Ey bu (beyt)in sâkini, onu tavaf edene emret ki, tavafının ardından —hangi vakit olursa olsun— iki rekât kılsın; çünkü Allah, onun namazından, kıyamete kadar Allah’ı tazim eden —veya tesbih eden— bir melek yaratır.” —Şüphe bendendir.—

Nûr (âyetinde) geçen “ne doğulu ne batılı” ağaç hakkında ilim veren bir mübeşşire:

Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda gördüm; “Allah Teâlâ’nın ‘Allah, göklerin ve yerin nurudur...’ sözündeki bu ağaç nedir?” dedim. “Onunla, kendi zatını (sübhânehû) kinaye etti; bu yüzden ondan cihetleri nefyetti; çünkü O, cihetlerle kayıtlanmaz; garp ve şark, fer‘ ve asıldan kinayedir; O, maddeleri ve asıllarını yaratan Allah’tır; O olmasaydı madde olmazdı” dedi —uzun bir sözde ve açık bir tafsilatta—. Bana bu sözü söylemeden önce “Sen bu ağacın ne olduğunu biliyorsun” diyordu; bende onun hakkında bir ilim yoktu; “Sen onu biliyorsun” deyince, “Evet, biliyorum; ama onu senin ağzından işitmeyi seviyorum —Allah sana salât etsin—” derdim; o da zikrettiğimi söylerdi. Uyandım.

İşte bu, bu saatte hatırıma gelen, gördüklerimin bir kısmıdır; onu, vaktin sorusu üzerine zikrettim. Hamd âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur; salât ve selâm, yaratıklarının seçkini seyyidimiz Muhammed’e, âline ve ashâbına, din gününe kadar selâmla olsun. (Şeyh-i Ekber’in risalesi bitti.)

Seyyidim Ebü’l-Mevâhib eş-Şâzelî’nin, tamamı Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) dair rüyalarında (merâî) olan büyük bir kitabını gördüm.

Seyyid Muhammed el-Mahfûz el-Mağribî İbn Bâbâs’ın (radıyallahu anhümâ ve an seyyidî Muhyiddin ve sâiri’l-evliyâi’l-ârifîn) elli nebevî rüyayı içeren bir risalesini gördüm.

Fasıl: Bu kitabın müellifinin gördüğü birkaç nebevî rüya ve uykudaki müjdeler hakkında

Fasıl: Bu kitabın müellifinin gördüğü birkaç nebevî rüya ve uykudaki müjdeler hakkında:

Fakir hakir Yûsuf en-Nebhânî

—veya onun için görülen—.

Bu, bu kerîm Peygamber’e —ona en üstün salât ve selâm olsun— hizmetimin bereketiyledir.

Allah’tan, lütfundan ve ihsanından fazlasını dilerim.

Birinci rüya:

1303 yılında Lazkiye’de bidayet mahkemesi reisi iken, bir gece, ona (sallallahu aleyhi ve sellem) şu salavat lafzını —“Allah’ım, seyyidimiz Muhammed’in ruhuna ruhlar içinde, cismine cisimler içinde, kabrine kabirler içinde salât et; âline ve ashâbına da; ve selâm eyle”— yatakta uzanmışken okudum; onun üzerinde uyudum. Ayı, yere yakın, tam bir dolunay gördüm; benimle onun arasında yaklaşık yirmi arşın vardı; içinde, güzellik ve cemâlin zirvesinde bir yüz sureti vardı; o yüzün bütün uzuvları açıkça görünüyordu; o, bana güleryüzle bakıyordu; ben de ona bakıyordum. Bende, bunun Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) olduğuna dair zarûrî bir ilim hâsıl oldu; bu buluşmanın vaktinin kısa olduğunu anladım; ona soracağım en aziz şeyi hatırladım; hüsn-i hâtime’nin (iman üzere ölmenin) en aziz şey olduğu hatırıma geldi; ona hitap edip “Ey Allah’ın Resûlü, senden iman üzere ölmeyi dilerim” demeye başladım; bunu defalarca tekrarladım; o, bana, bana rıza ile bakmasından başka cevap vermiyordu. Sonra ay ışığı, şerefli yüzün uzuvlarını yavaş yavaş kaplamaya başladı; ta ki tamamen gizlendi; âdet üzere saf bir ay kaldı; sonra uyandım. Hamd âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur.

İkinci rüya:

1316 yılı Cemâziyelevvel ayında, uykuda, sanki Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) diri iken ziyaret ettim; içinde bulunduğu yere girdim; orası, bilmediğim bir yerdi; belki Medine-i Münevvere idi. Onu (sallallahu aleyhi ve sellem) uyurken buldum; şerefli yüzü açıktı; ona bakmak için yakınına oturdum; uykudan uyanmasını bekliyordum; arkamda, kastı benim gibi olan iki üç kişi vardı. Az sonra kalktı (sallallahu aleyhi ve sellem); o evin ortasında, kürsü gibi yüksek bir yere oturdu; diğer cemaatten önce ona yöneldim; şerefli sağ elini tutup içini ve dışını defalarca öptüm; sonra şerefli ayağına yönelip onu da defalarca öptüm; bana “Cennete girersin” dedi ve bunu bir şeye bağladı. Allah’tan, benim ve benim için bu ikisini (af ve âfiyeti) dileyen herkes için af ve âfiyet dilerim. Sonra o (sallallahu aleyhi ve sellem), kendisinden isteyen bir adama dirhem vermemem sebebiyle bana sitem etti; o anda yanımda verecek bir şey bulunmadığıyla ona özür beyan ettim; o da “Allah’ın velileri buna —yani adama vermemene— razı olmadı” dedi; “Sen peygamberlerin ve velilerin efendisisin; yaratılmışların hepsinin efendisisin; kastım, onların senin için benden razı olmalarıdır” dedim; o (sallallahu aleyhi ve sellem) “Evet, insanın razı olmaması, sonra razı olması caizdir” dedi. Uykudan, nitelendiremediğim bir sevinç ve ferahlık hâlinde uyandım. O rüya, fecre yakın, uyanıklığa yakındı. Onu (sallallahu aleyhi ve sellem) ak, parlak (ezher) —yani kızıllığa çalmayan saf beyaz— gördüm; o, bazı rivayetlerde böyledir; öyleyse zahir şudur: O (sallallahu aleyhi ve sellem), teninin inceliğinden, bazen beyazı parlak —yani saf— görünür; bazen de —sahih olduğu üzere— dinlenme, yorgunluk, soğuk ve sıcak gibi kendisine arız olan hâllere göre kızıllığa çalar; birçok insanda görüldüğü gibi. Gördüğüm diğer sıfatları da, ashâbından rivayet edilen Şemâil’deki sıfatlarıdır. Hamd âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur.

Üçüncü rüya:

İkinci rüyadan yaklaşık beş ay sonra, yine fecre yakın, onu (sallallahu aleyhi ve sellem) önceki rüyadaki gibi ak, parlak gördüm. Bu rüyada önünde (sallallahu aleyhi ve sellem) iki kalem gördüm; biri tam, yontulmamış bir kamış; diğeri, çoğu gitmiş, yaklaşık beş kırat kalmış bir kalem artığı; o, düz olmayan bir şekilde yontulmuştu. Onu, ona ihtiyacı kalmadığı için kendisinden istemek —vefatımda benimle kabrime konulmasını vasiyet edip onunla korunmayı (ihtimâ)— hatırıma geldi; onu kendisinden (sallallahu aleyhi ve sellem) açıkça istemekten utandım; ona ulaşmak için sözü hazırlamaya başladım; “Bu kalem senin kalemin mi ve o günlerden —yani onun zahirî hayatının günlerinden (sallallahu aleyhi ve sellem)— kaldı mı?” dedim. Hatırıma, bu zamanın o zamandan başka olduğu gelmişti; oysa o, şimdi de diridir, ölü değil. O (sallallahu aleyhi ve sellem) “Evet; ondan ne istiyorsun?” dedi; “Onu bana vermeni istiyorum; benimle kabrime defnedilsin diye” dedim; o (sallallahu aleyhi ve sellem) —ona cömertçe verdiği görünerek— “Sen, Şeyh Saîd’de defnedilirsin” dedi. Sonra uykudan uyandım. Hamd âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur.

Rüyada, “Şeyh Saîd” denilen bir mezarlığın bulunduğu hatırıma gelmişti. Bu rüyayı sâlih dostlarımdan birine anlattım; bana “Şeyh Saîd sensin; bu, ondan (sallallahu aleyhi ve sellem), şerefli na‘lin misali hakkındaki son sözüne bir işarettir” dedi:

“Sa‘d b. Mes‘ûd, onun na‘line hizmetle saadet buldu; ben de onun misaline hizmetimle saîdim.”

Bu tevile çok sevindim; Allah Teâlâ onu hak kılsın.

Dördüncü rüya:

Bazı zamanlarda, dünya işlerimi yürütmek için, takvâ ve salâh üzere olmayan bazı büyüklere sığınıyordum; bundan, Allah Teâlâ’ya ve Resûlü’ne (sallallahu aleyhi ve sellem) razı olunmayan bir şey olması korkusuyla bende bir karışıklık oluyordu. Bunun caiz olduğuna, Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem), Tâif’ten dönerken —müminlerin annesi seyyidemiz Hadîce’nin (radıyallahu anhâ) ve amcası Ebû Tâlib’in vefatından sonra— Mut‘im b. Adî’nin himayesinde Mekke’ye girişini delil getiriyordum. Ailesi onu hoşlanmadığı şeyle karşılamıştı; kederli döndü; Mekke’ye ancak onlardan bir büyüğün himayesiyle girebildi; Mut‘im b. Adî’ye haber gönderdi; o kabul etti; o (sallallahu aleyhi ve sellem) onun himayesinde girdi; Beyt’i tavaf ettikten sonra evine yöneldi; yanında mevlâsı Zeyd b. Hârise (radıyallahu anh) vardı. Bunu hatırlayınca iş bana kolaylaşırdı. 1317 yılında bundan bir şey oldu; onun için kederlendim ve uyudum; sanki Mekke tarafında yüksek bir yerdeydim; Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem), Muallâ tarafından yürüyerek giriyordu; şehrin başlarına varmıştı; arkasında, ona tâbi başka bir şahıs vardı; benimle onun arasında yaklaşık iki yüz adım vardı; ben arkadan ona ve yanındaki şahsa bakıyordum; o, Beyt’i tavaf etmek için Mescid-i Harâm’a gitmek istiyordu; onun (sallallahu aleyhi ve sellem), halkı ona muhalefetleri üzere iken, bu hâlde ona girişindeki cesaretine hayret ediyordum. Sonra uyandım; bu hâlin, Zeyd ile birlikte Tâif’ten Mekke’ye dönüşünde —zikredildiği üzere— Mekke’ye giriş hâli olduğunu hatırladım; bunda benim için en büyük ibret vardı. Hamd âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur.

Beşinci rüya:

Eşim Safiyye bint Muhammed Bek es-Sec‘ân el-Beyrûtiyye —o, sâdıklardandır; onda asla yalan görmedim— geçen yıl 1317 Ramazan’ında bana şunu haber verdi: Ramazan’ın yirmi üçüncü Çarşamba gecesi, tam bir taharet üzere uyudu; sahurdan az önce, oturduğumuz evin odalarından birinde —âdetim üzere oturduğum bir mecliste— beni gördü. Yanımızda, gaz yağı lambalarından iki yeni iyi lamba vardı; biri, uyuduğum odamda; diğeri, beni otururken gördüğü o odadaydı. O odadaki —içinde ışık olmayan— lambayı aldım, ona verdim ve “Al” dedim; aldı ve “Onu yakayım mı? Senin odandaki yanıyor; yani bunu da yakmak gerekmez” dedi; ona cevap vermedim; sonra “evet, evet” cevabını, kendi sesimden olmayan güzel bir sesle işitti; bu yüzden bana dikkatle baktı; bir de ne göreyim, ben ben değilim; yerimde, başında —sûfîlerin giydiği gibi— kırmızı ipekle işlenmiş, boz (toz rengi) bir takke ve üzerinde bir taylasan bulunan başka bir insan gördü; takke, alnını ve gözlerini örtmüştü; yüzünün kalanını kırmızı renkte, sakalını —içinde birkaç beyaz kıl bulunan— siyah gördü; bir ses “Bu, Peygamber’dir (sallallahu aleyhi ve sellem)” diyordu; odayı parlak gördü; nur, tavanına kadar doldurmuştu; bu nurun ondan mı (sallallahu aleyhi ve sellem), yoksa odada —ona verdiğimden başka— bir lambadan mı olduğunu anlamak istedi; o lambaya baktı; onu yanmaz buldu; bunun Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem) nuru olduğuna kesin kanaat getirdi; onun (aleyhi’s-salâtü ve’s-selâm) heybetinden ona büyük bir huşû arız oldu ve bu hâlde uykusundan uyandı. Hamd âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur.

Altıncı rüya:

Beyrut’ta oturan Edîb Efendi b. Muhammed el-Haffâr eş-Şâmî’nin rüyası:

Bu adam, yaklaşık üç yıl önce, bir topluluğa, o süre içinde Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda gördüğünü haber verdi; çevresinde insanlar vardı; “Şeyh Yûsuf en-Nebhânî, cennette Mûsâ b. İmrân’ın arkadaşlarındandır” diyordu; uyandı. Bunu bana başkası ulaştırdı; sonra beni gördü ve yüz yüze haber verdi; öyle ki, “şeyh” lafzını tekrar sordum; o, bunu Peygamber’den (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda böyle işittiğini bana teyit etti. Hamd âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur.

Yedinci rüya:

Dâvûd Efendi Ebû Gazâle en-Nâblusî’nin rüyası:

O, Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) çok görmekle bilinen sâlih bir adamdır; yaklaşık bir yıl önce, o süre içinde Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) Şam’daki Emevî Camii’nde gördüğünü, çevresinde çok insan olduğunu ve beni, ona (sallallahu aleyhi ve sellem) en yakın insanlardan gördüğünü bana haber verdi. Hamd âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur.

Sekizinci rüya:

Yaklaşık yedi yıl önce, uykuda, sanki oturuyorum, çevremde insanlar var; onlara şöyle diyorum: “Onun şerefli işleri hakkında (sallallahu aleyhi ve sellem) yazan ve onu övenlerin hepsi, bunu ancak ondan alırlar (aleyhi’s-salâtü ve’s-selâm); öyleyse gerçekte kendini öven O’dur ve kendi işleri hakkında yazan O’dur.” Sanki bazıları buna şaşırdı; ben de bu anlamı şiddetle tekrarlamaya başladım; ta ki uykudan uyandım. Hamd âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur.

Dokuzuncu rüya:

1315 yılı Şaban ayının on birinci Salı günü, fecirden sonra, şerefli na‘lin misalinin resmini bastıktan sonra, uykuda, sanki karadan hacca gidiyorum; taştan yapılmış bir ziyaretgâh gördüm; içinde, üzerinde Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem) ayak izi bulunan bir taş vardı; insanlar onu ziyaret edip teberrük etsinler diye öyle yapılmıştı. Bu ziyaretgâhı benim yaptığım hatırıma geldi; ona yöneldim ve “Allah’ım, bu eserin sahibi (sallallahu aleyhi ve sellem) ile Sana tevessül ediyorum; bana makbul bir hac rızıklandır” dedim; uykudan uyandım. Bu rüyayı, sözü edilen misalin sıhhatine ve onun Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem) na‘line uygunluğuna tabir ettim. Hamd âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur.

Onuncu rüya:

1317 yılında uykumda, bir topluluğa, varlıktaki bütün hayırların ondan (sallallahu aleyhi ve sellem) nasıl alındığını açıkladığımı gördüm; bunu, Beyrut dışında, nehrin döküldüğü ve oradan, irili ufaklı birçok demir boruyla, evlere ve başka yerlere ulaşıncaya kadar kasabaya dağıldığı büyük su havuzuyla temsil ediyordum. Onlara dedim ki: “Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem) fazileti, nehrin suyunun içinde toplandığı ve oradan insanlara dağıldığı büyük havuz menzilindedir; öyleyse o (sallallahu aleyhi ve sellem), her nimetin —Allah Teâlâ’nın önce ona akıttığı ve ondan yaratıklara dağılan— Allah ile yaratıkları arasında vasıtadır.” Bunu (âlimler) açıkça belirtmişlerdir. Hamd âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur. Bu anlamda, Hemziyyemde şöyle demiştim:

“İkramların kaynağı, tatlı suyun verildiği yerdir; yaratıkların keremlileri onunla keremli oldu.”

“Allah, bütün bağışları ona boşalttı; yaratıklar da (bağışları) ondan ister.”

“Zamanın içerdiği faziletler ve faziletlilerin onunla elde ettiği şeyler,”

“hepsi, eksilmeksizin ondan taşmıştır; ışığın güneşten taştığı gibi.”

On birinci rüya:

Sanki bir camideyim; seyyidimiz İbrâhim (aleyhisselâm), içinde —sultanların Kostantiniyye camilerinde cuma namazı için oturdukları gibi— bir maksûrede; fakat onu görmedim; bilakis onun orada olduğuna dair bende zarûrî bir ilim hâsıl oldu; onu, rüyadan kısa bir süre sonra ziyaret ettim. Hamd âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur.

On ikinci rüya:

Halîl şehrinden —Peygamber’imize ve ona salât ve selâm olsun— bir adam geldi; bana “Oranın müftüsü sana selâm ediyor ve diyor ki: O, uykuda Allah’ın nebîsi İshak’ı (aleyhisselâm) gördü; ona, —Allah’ın Resûlü seyyidimiz Muhammed’e (sallallahu aleyhi ve sellem) bir keramet olarak— seni koruduğunu ve düşmanlarının şerrini senden defettiğini haber verdi” dedi; buna çok sevindim.

Bu Halîl müftüsünün adı Şeyh Halîl’dir; on dört yıl önce orada onunla buluştum; o, seyyidimiz Temîm ed-Dârî’nin (radıyallahu anh) soyundan, âmil âlimlerdendir; onu evinde ziyaret ettim; odasında bir dinar değerinde eşya bulamadım. Geçen yıl vefat etti; ahlâk güzelliklerinin büyük bir mertebesindeydi (rahimehullah).

Kızım Âişe, geçen yıl 1317’de, uykusunda, Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) —kendisinden memnun olarak— bir gecede iki kez gördü; uyumadan önce, ona on tespih —yani bin kez— “Allah’ım, seyyidimiz Muhammed en-nebiyyü’l-ümmî’ye, âline ve ashâbına salât et ve selâm eyle” lafzıyla salavat getirdikten sonra; cuma gecesiydi; onu buna ben teşvik etmiştim; yaşı yaklaşık sekizdir; onu, kendisinden iki yaş küçük oğlum Muhammed Şemseddin’e gösterdi; o gecenin sabahında bize bunu haber verdi. Allah, bizi, onu, diğer çocuklarımızı, sevdiklerimizi ve ailemizi, dünyada ve âhirette mürselîn efendisinin (sallallahu aleyhi ve sellem) nazarlarına dâhil etsin.

Gördüğüm müjdelerden biri de, uykumda, zamanın sultanını defalarca bana yönelmiş ve bana ihsan eder olarak görmemdir. Ârif billâh seyyidim Şeyh Abdülganî en-Nablusî, Ta‘tîrü’l-Enâm fî tefsîri’l-ahlâm adlı kitabında şöyle dedi: Rüyada sultan, Allah Teâlâ’dır; onu razı görmek, Allah Teâlâ’nın rızasına delâlet eder. (Nakil bitti.)

Uykumda, din imamlarından ve âmil büyük âlimlerden gördüklerim:

Cem‘u’l-Cevâmi‘ sahibi İmam Tâceddin es-Sübkî —771’de vefat etti—;

ve Şâfiî mezhebinin tahriccisi Şeyhülislâm Zekeriyyâ el-Ensârî —925’te vefat etti—; bana (radıyallahu anh) “Seni seviyorum” dedi; buna çok sevindim.

ve on birinci asrın müceddidi imam allâme Şemseddin Muhammed er-Remlî —1104’te vefat etti—;

ve şeyhlerimin şeyhi, Şam muhaddisi Şeyh Abdurrahman el-Küzberî ed-Dımaşkî; onun hayatına yetişmedim; uykuda, tevazusundan beni kendi oturduğu yerin üstüne oturtmak istedi; ben bundan kaçındım ve yanına oturdum.

Bu dördü Şâfiîdir; her biri asrının imamı sayılır.

Bir defa uykumda, sanki Mısır’dan, ârif billâh seyyidim Şeyh Abdülvehhâb eş-Şa‘rânî’nin —973’te vefat etti— oğlu geldi; bana babasından —o diri iken— selâm ulaştırdı; ona çok ikram ettim; çünkü benim Şeyh Şa‘rânî’ye (radıyallahu anh) muhabbetim şiddetlidir; elime geçen bütün kitaplarını —ki çoğudur— okudum ve onlardan büyük fayda gördüm; el-Minenü’l-Kübrâ’yı defalarca okudum; her okuyuşumda imanımın arttığını ve dinimin güçlendiğini hissederim; çünkü onların hepsi, gerçekte kerametlerdir; öyleyse mürselîn efendisinin mucizelerinden ve onun apaçık dininin sıhhatinin delillerindendir (sallallahu aleyhi ve sellem).

Uykumda, sanki imam allâme, Hanefî, Mısır muhaddisi, İhyâ ve Kāmûs şârihi seyyid Muhammed Murtazâ ez-Zebîdî —1205’te vefat etti—, Beyrut’taki evimde misafirdi; o gece yanımda, muhaddis Şeyh Abdullah b. İdrîs es-Senûsî el-Fâsî de misafirdi (rahimehumullah ecmaîn). Allah, beni ve onları, âmil âlimler zümresinde, mürselîn efendisinin (sallallahu aleyhi ve sellem) sancağı altında haşretsin.

Onlara gelince; onlar, hakikaten âmil âlimler, dinin imamlarıdır; bana gelince; vallahi, kendisinden başka ilâh olmayana yemin olsun, ben kendimi —hakkıyla— böyle olmadığımı, buna yakın da olmadığımı bilirim; onlarla benim aramda, onları ve Müslümanların imamları ile âmil âlimlerden benzerlerini sevmemden başka bir münasebet yoktur; sevgi münasebeti, Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) görmeme ve onları uykumda görmeme sebep olan şeydir; bununla Allah’ın, lütfu ve rahmetiyle, beni onun sancağı (sallallahu aleyhi ve sellem) altında onların zümresinde haşretmesini dilerim.

Buhârî ve Müslim’in sahihlerinde rivayet ettiği hadis sahih olmuştur: “Kişi, sevdiğiyle beraberdir.”

Buhârî ve Müslim, sahihlerinde ve başkaları, Ebû Hüreyre’den (radıyallahu anh) rivayet etti; Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Allah’ın, zikir meclislerini arayan seyyah melekleri vardır; onlara geldiklerinde, kanatlarıyla onları göğe kadar kuşatırlar; dağılınca Rablerine yükselirler; O —en iyi bildiği hâlde— onlara: Nereden geldiniz? diye sorar; Seni tesbih eden, Sana hamd eden, Seni tekbir eden, Sana tehlîl eden, cennetini isteyen ve ateşinden Sana sığınan kullarının yanından geldik, derler. (Allah) Onlar benim cennetimi ve ateşimi gördüler mi? der; Hayır, derler; Ya görselerdi? der; Onlara bağışladığıma ve istediklerini verdiğime sizi şahit tutarım, der; İçlerinde, onlardan olmayan, yalnız bir ihtiyaç için gelmiş bir adam var, denilir; Allah Azze ve Celle: Onlar öyle bir kavimdir ki, onlarla oturan bedbaht olmaz, der.” (Nakil bitti.)

Bak, Allah’ın rahmeti, o adamı —kavimden olmadığı hâlde— sırf onlarla oturmasıyla nasıl kuşattı. İşte ben de, Resûlullah’a (sallallahu aleyhi ve sellem), âmil âlimlere, ârif velilere, dinin hâdî ve mehdî imamlarına, diğer sâlihlere ve bütün müminlere olan muhabbetimle, Allah Teâlâ’nın rahmetinin beni kuşatmasını dilerim. Hamd âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur.

Bu güzel müjdeleyici rüyaları, Allah Teâlâ’nın bana en büyük nimetlerinden oldukları için zikrettim; onlarla bana büyük ferahlık ve sevinç hâsıl oldu; çünkü günahlarım çoktur; bunlardan hiçbirine layık değilim; fakat Allah —hamd ve minnet O’nadır— yaratıklarında mutlak tasarruf sahibidir; dilediğine, dilediğiyle lütufta bulunur; verdiğine engel yoktur; men ettiğini verecek yoktur; O münezzeh ve yücedir: “De ki: Allah’ın lütfu ve rahmetiyle —işte yalnız bununla ferahlansınlar—; bu, onların topladıklarından hayırlıdır.” Azîm olan Allah’tan, kerîm arşın Rabbinden, beni affetmesini ve lütfu ile rahmetiyle, beni katındaki ve habîbi Muhammed —mürselîn efendisi— (sallallahu aleyhi ve sellem) katındaki en yakın mukarreblerden kılmasını; benim için bu duayı —hayatta veya memattan sonra— herhangi bir vakitte eden herkesi de, en kerîm habîbinin (sallallahu aleyhi ve sellem) hürmetine böyle kılmasını dilerim.

Tekmile: Rüyada Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) görmeyi sağlayan faydalar hakkında

Birinci fayda

İkinci fayda

Tekmile: Rüyada Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) görmeyi sağlayan faydalar hakkında

Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatın faydaları ve meyveleri babında gelecektir ki, onu —hangi lafızla olursa olsun— çoğaltmak, onu (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda görmeyi sağlar; onu çoğaltmada mübalağa edilip buna devam edilirse, salavat getiren, onu (sallallahu aleyhi ve sellem) uyanıkken görmeye yükselebilir —bu babda geçtiği gibi—. Ben bu tekmilede, belirli lafızların, sûrelerin, duaların ve salavatların okunmasıyla onu (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda görmeyi sağlayan faydaları zikrediyorum; bunlar kırk faydadır; bildiğim kadarıyla onları bu kitaptan başkası toplamamıştır.

Birinci fayda:

Ebü’l-Kāsım es-Sübkî, ed-Dürrü’l-Munazzam fi’l-Mevlidi’l-Muazzam adlı kitabında, Peygamber’den (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle rivayet etti: “Kim, Muhammed’in ruhuna ruhlar içinde, cismine cisimler içinde ve kabrine kabirler içinde salât ederse, beni uykusunda görür; beni uykusunda gören beni kıyamette görür; beni kıyamette görene şefaat ederim; şefaat ettiğim havzımdan içer ve cismi ateşe haram olur.”

İkinci fayda:

Şeyh Şemseddin el-Abdûsî’den şöyle rivayet edildi:

Kim, yerine girdikten sonra, yatsıdan sonra bu salavatı okur, İhlâs’ı ve iki muavvizeti üçer kez okur ve bundan sonra konuşmazsa, Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) görür. O (salavat) şudur:

[Salavat lafzı: “Allah’ım, en faziletli salavatlarını ebediyen, en artan bereketlerini sürekli ve en temiz tahiyyelerini —fazilet ve sayıca— insan ve cin yaratıklarının en şereflisi, iman hakikatlerinin toplandığı, ihsan tecellilerinin mazharı, rahmanî sırların iniş yeri, peygamberlerin akdinin vasıtası, mürselîn ordusunun öncüsü, ikram edilmiş peygamberler kafilesinin sürücüsü, bütün yaratıkların en faziletlisi, yüce izzet sancağının taşıyıcısı, en yüce mecdin dizginlerinin sahibi, ezel sırlarının şahidi, önceki sâbıkların nurlarının müşahedecisi, kıdem lisanının tercümanı, ilim, hilim ve hikmetin kaynağı, cüz’î ve küllî cömertlik sırrının mazharı, ulvî ve süflî varlığın göz bebeği, iki âlemin cisminin ruhu ve iki yurdun hayatının aynı (özü)... üzerine kıl.”]

Mesâlikü’l-Hunefâ

Dedim ki: Onu Efdalü’s-Salevât’ta zikrettim; o, onun otuz ikinci salavatıdır; seyyidimiz Abdülkādir’in salavatında da zikredilmiştir; o, yetmişinci salavattır.

Efdalü’s-Salevât’ta, seyyidim Ahmed es-Sâvî’den, Hüccetü’l-İslâm Gazzâlî’nin onu Kutb el-Aydarûs’tan naklettiğini aktardım; bu, bir tahriftir; doğrusu —Mesâlikü’l-Hunefâ ve başkasında olduğu gibi— el-Abdûsî’dir.

Sâvî dedi ki: Ona “Şemsü’l-Kenzi’l-A‘zam” denir; onu okuyanın kalbi, şeytanın vesveselerinden perdelenir.

Bazıları dedi ki: O, kutb rabbânî seyyidim Abdülkādir el-Geylânî’nindir; kim, yatsıdan sonra İhlâs’ı ve iki muavvizeti üçer üçer okur ve Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) bu şekilde salavat getirirse, Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) uykusunda görür.

Sonra onu, ilavelerle birlikte Künûzü’l-Esrâr’da gördüm; Mesâlikü’l-Hunefâ’nın ifadesini zikretti.

Şeyh seyyidim Abdülvehhâb eş-Şa‘rânî’den, et-Tabakātü’l-Vüstâ kitabında, şeyhi Şeyh Nûreddin eş-Şûnî’nin tercümesinde —Allah faydalandırsın— nakletti:

Üçüncü fayda

Dördüncü fayda

Beşinci fayda

Şeyh seyyidim Abdülvehhâb eş-Şa‘rânî dedi ki: Onu, ölümünden yıllar sonra uykuda gördüm; bana şöyle diyordu: “Bana, Şeyh seyyidim Abdullah el-Abdûsî’nin salavatını öğret; çünkü ben onun sevabını âhirette, bir kezinin, başkalarının on binine denk olduğunu gördüm; dünyada benim elimden kaçtı.” Öğrendim ki şeyh, onu kendisi için değil, benim için öğrenmemi istiyor —onunla ben salavat getireyim diye—. (Nakil bitti.)

Sonra (seyyidim Abdülvehhâb eş-Şa‘rânî) dedi ki: İmam seyyidim Yahyâ el-Makdisî onu “el-Kenzü’l-A‘zam” diye adlandırmıştır.

Üçüncü fayda:

Onu (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda görmek isteyen şöyle desin:

“Allah’ım, Muhammed’e, bize ona salât etmemizi emrettiğin gibi salât et; Allah’ım, Muhammed’e, ona yaraşan şekilde salât et; Allah’ım, Muhammed’e, sevdiğin ve onun için razı olduğun şekilde salât et.”

Ona bu salavatla tek sayıda salavat getiren, onu (sallallahu aleyhi ve sellem) uykusunda görür; onunla birlikte şunu artırır:

“Allah’ım, Muhammed’in ruhuna ruhlar içinde salât et; Allah’ım, Muhammed’in cismine cisimler içinde salât et; Allah’ım, Muhammed’in kabrine kabirler içinde salât et.”

Dördüncü fayda:

Kastallânî dedi ki: Bazı mecmualarda gördüm: Kim Müzzemmil ve Kevser sûrelerini okumaya devam ederse, onu (sallallahu aleyhi ve sellem) görür.

Beşinci fayda:

Yâfiî dedi ki: Onu (sallallahu aleyhi ve sellem) görmek isteyen, ayın ilk Cuma gecesi gusletsin, yatsıyı kılsın, sonra —her rekâtta Fâtiha ve Müzzemmil okuyarak— on iki rekât kılsın; sonra selâmdan sonra Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) bin kez salavat getirsin ve uyusun; onu (sallallahu aleyhi ve sellem) görür.

Bir nüshada —“gusletsin”den sonra— “abdest alsın” ve “ayın ilk gecesinden” sonra “temiz beyaz elbiseler giysin” ziyadesi vardır; dedi ki: “Her iki rekâtta selâm versin”; “bin kez”den sonra da “bin kez Allah’a istiğfar etsin; sonra taharet üzere uyusun; Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) uykusunda görür; ona salâhını bildirir; bu tecrübe edilmiştir”; bir nüshada “ona salâhını haber verir” ziyadesi vardır. (Nakil bitti.)

Dedim ki: Onu, ziyadesiz olarak, Künûzü’l-Esrâr, el-Hadâik sahibinden, o da Ahkâmü’l-Kur’ân sahibinden nakletmiştir.

_____________

Kitabı nakledenin notu:

Faydayı, önceki ziyadelerle, faydayı tamamlamak için tek bir bağlamda topluyoruz:

Onu (sallallahu aleyhi ve sellem) görmek isteyen, (Arap) ayının ilk Cuma gecesi gusletsin, abdest alsın, temiz beyaz elbiseler giysin, yatsıyı kılsın, sonra —her iki rekâtta selâm vererek— on iki rekât kılsın; her rekâtta Fâtiha ve Müzzemmil okusun; sonra selâmdan sonra Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) bin kez salavat getirsin, bin kez Allah’a istiğfar etsin; sonra taharet üzere uyusun; Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) uykusunda görür ve ona salâhını bildirir...

Altıncı fayda

Yedinci fayda

Sekizinci fayda

Altıncı fayda:

Bazılarından:

Cuma gecesi dört rekât kılar;

birincide Fâtihatü’l-kitâb ve Kadir sûresini üç kez;

ikincide Fâtihatü’l-kitâb ve Zelzele sûresini üç kez;

üçüncüde Fâtihatü’l-kitâb ve Kâfirûn sûresini üç kez;

dördüncüde Fâtihatü’l-kitâb ve İhlâs sûresini üç kez okur; onlara iki muavvizeti bir kez ekler;

sonra selâm verir, kıbleye dönük oturur, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) bin kez salavat getirir ve şöyle der:

“Allah’ım, ümmî Peygamber Muhammed’e salât et.”

Öyleyse —inşallah Teâlâ— birinci, ikinci veya üçüncü Cumada Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) uykusunda görür.

Kastallânî dedi ki: Bu sonuncuyu, Ayniyye imamı Şeyh Bahâeddin el-Hanefî’nin —Allah ona inâyet gözüyle baksın— hattından naklettim.

Yedinci fayda:

Kastallânî dedi ki: Yine onun (Şeyh Bahâeddin el-Hanefî’nin) hattından yazdım: Fîl sûresinin hususiyeti...

Onu (Fîl sûresini) gecelerden bir gecede bin kez okuyan, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) bin kez salavat getirip uyuyan, Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) uykusunda görür.

Onu yazıp üzerine asan için, düşmanlardan büyük bir korunak olur; Allah onu onlara karşı zafere erdirir ve ona hoşlanılmayan bir şey isabet etmez.

Sekizinci fayda:

Cafer es-Sâdık’ın Menâfi‘u’l-Kur’ân’ından:

Kim, Cuma gecesi gece yarısı kıldığı bir namazdan sonra Kevser sûresini bin kez okursa, uykusunda Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) görür. (Nakil bitti.)

Dokuzuncu fayda

Onuncu fayda

On birinci fayda

Dedim ki: Bu faydayı Künûzü’l-Esrâr sahibi şöyle zikretti: Onu, Cuma gecesi yatsıdan sonra bin kez okuyan, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) bin kez salavat getirip Allah’tan, Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) kendisine göstermesini isteyen (kimseye Allah onu gösterir).

Sonra Kastallânî, bu faydayı et-Temîmî’den, Künûzü’l-Esrâr’dan naklettiğim ziyadeyle zikretti.

Dokuzuncu fayda:

Bazı büyüklerden (rahimehullah); dedi ki:

Akşamı kılınca, ikişer ikişer nafile kılar; her rekâtta Fâtiha’dan sonra İhlâs’ı yedi kez okur; selâm verince secde eder ve şöyle der:

“Sübhânallah, elhamdülillâh, lâ ilâhe illallâh, Allâhü ekber” yedi kez;

ve Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) şu salavatla yedi kez salavat getirir: “Allah’ım, ümmî Peygamber Muhammed’e ve âline salât et ve selâm eyle”;

sonra “Yâ Hayy, yâ Kayyûm, yâ Rahmân, yâ Rahîm” der yedi kez;

bunu, yatsı vakti girinceye kadar her iki rekâtta yapar; yatsıyı kılar; namazdan sonra şöyle der:

“Allah, ümmî Peygamber Muhammed’e salât etsin” bin kez;

sağ yanına uzanır ve uyuyuncaya kadar Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getirir; Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) görür.

Onuncu fayda:

Hasan’dan: Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) uykusunda görmek isteyen, dört rekât kılsın; her rekâtta Fâtihatü’l-kitâb’ı bir kez ve dört sûreyi —Vedduhâ, Elem neşrah, İnnâ enzelnâhü ve İzâ zülzilet— (yani her rekâtta) tekrarlayarak okusun; namazda oturunca tahiyyâtı okusun, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) yetmiş kez salavat getirsin; sonra selâm versin ve uyku kendisini basıncaya kadar konuşmasın; onu (sallallahu aleyhi ve sellem) görür.

On birinci fayda:

İki rekât kılar; her rekâtta Fâtihatü’l-kitâb’ı ve İhlâs’ı iki yüz kez okur; namazdan bitince üç kez şöyle der:

“Yâ Allah, yâ Rahmân, yâ Muhsin, yâ Mücmil, yâ Mün‘im, yâ Mütefaddıl”;

ve bu kelimeleri beyaz (bir kâğıda) yazar, başının altına koyar; onu (sallallahu aleyhi ve sellem) görür. (Nakil bitti.)

Dedim ki: Senûsî Mücerrebât’ında, Hârûşî Künûzü’l-Esrâr’da ve Bekrî Şerhu Hizbi’n-Nevevî’de zikretti...

İhlâs okunmasının, “Yâ Mütefaddıl”dan sonra “Bana Peygamber’in Muhammed’in (sallallahu aleyhi ve sellem) yüzünü göster” ziyadesiyle yüz kez olması (gerektiğini zikrettiler).

On ikinci fayda

On ikinci fayda:

Akşamı kılınca, kimseyle konuşmadan, yatsı-ı âhire kadar kalk ve (namaz) kıl; her iki rekâtta selâm ver; her rekâtta Fâtihatü’l-kitâb’ı bir kez ve İhlâs’ı üç kez oku;

yatsı-ı âhireyi kılınca evine dön ve kimseyle konuşma;

uyumak istediğinde, her rekâtta Fâtihatü’l-kitâb’ı ve İhlâs’ı yedi kez okuyarak iki rekât kıl;

sonra selâm ver; selâmdan sonra secde et ve secdende yedi kez Allah’a istiğfar et;

Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) yedi kez salavat getir;

“Sübhânallah, elhamdülillâh, lâ ilâhe illallâh, Allâhü ekber ve lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâhi’l-aliyyi’l-azîm” yedi kez de;

sonra başını secdeden kaldır, otur, ellerini kaldır ve “Yâ Hayy, yâ Kayyûm, yâ ze’l-celâli ve’l-ikrâm, yâ erhame’r-râhimîn, yâ rahmâne’d-dünyâ ve’l-âhireti ve rahîmehümâ, yâ Allah, yâ ilâhe’l-evvelîne ve’l-âhirîn, yâ Rab, yâ Rab, yâ Rab, yâ Allah, yâ Allah, yâ Allah” de;

sonra kalk, ellerini kaldır, otururken söylediğini bir kez daha söyle; Allahü’l-azîm’e istiğfar et, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) dilediğince salavat getir; sonra yatağa gir ve sağına uyu; —inşallah Teâlâ— onu (sallallahu aleyhi ve sellem) görürsün.

___________

Kitabı nakledenin notu:

Faydayı, önceki ziyadelerle, faydayı tamamlamak için, Senûsî, Hârûşî ve Bekrî’nin sözü üzere tek bir bağlamda topluyoruz:

İki rekât kılar; her rekâtta Fâtihatü’l-kitâb’ı ve İhlâs’ı yüz kez okur; namazdan bitince üç kez “Yâ Allah, yâ Rahmân, yâ Muhsin, yâ Mücmil, yâ Mün‘im, yâ Mütefaddıl; bana Peygamber’in Muhammed’in (sallallahu aleyhi ve sellem) yüzünü göster” der.

On üçüncü fayda

On dördüncü fayda

On beşinci fayda

On üçüncü fayda:

Bazı büyükler dedi ki:

Nübüvvet güzelliğini görmek isteyen, uyuyacağında abdest alsın, temiz bir yatağa otursun; sonra Şems, Leyl ve Tîn sûrelerini okusun; her sûreye Bismillâhirrahmânirrahîm ile başlasın; bunu yedi gece yapsın; ona (sallallahu aleyhi ve sellem) salavatı çoğaltsın ve şu duaya devam etsin: “Allah’ım, Beyt-i Harâm’ın, helâlin ve haramın, rükün ve makamın Rabbi; Muhammed’in ruhuna, bizden selâm oku.”

On dördüncü fayda:

Bazı ilim ehli dedi ki:

Bir adam Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) görüyordu; ona (sallallahu aleyhi ve sellem) on altı bin (salavat) getirirdi; şöyle derdi:

“Allah’ım, seyyidimiz Muhammed’e ve âline, onun kadri ve mikdarı hakkıyla salât et.”

On beşinci fayda:

Cuma namazından selâm verdikten sonra “Sübhânallahi ve bi-hamdihî” yüz kez;

ikindisinden sonra bin kez “Allah’ım, ümmî Peygamber’e salât et” der.

Bunu, Ayniyye imamı Şeyh Şihâbeddin, seyyidim Şeyh Muhammed Zeytûn el-Mağribî el-Fâsî’den —şeyhimizin şeyhi Şeyh Ahmed Şihâbeddin Zerrûk’un şeyhi— rivayet etti; seyyidim Ahmed et-Tercümân el-Mağribî onu Medine-i Şerîfe’de tecrübe etti ve doğru çıktı. (Nakil bitti.)

Bu on beş faydayı, imam allâme Şihâbeddin Ahmed el-Kastallânî’nin Mesâlikü’l-Hunefâ ilâ meşârii’s-salâti ale’n-Nebiyyi’l-Mustafâ adlı kitabından naklettim; bazılarına, yerlerinde dikkat çektiğim ziyadelerle.

On altıncı fayda

On yedinci fayda

On altıncı fayda:

Şeyhimiz Şeyh Hasan el-Adevî (rahimehullah), Şerhu Delâili’l-Hayrât’ta, bazı âriflerden, o da ârif el-Mürsî’den (radıyallahu anh) nakletti: Kim, şu salavata —o da— devam ederse:

“Allah’ım, seyyidimiz Muhammed’e —kulun, Peygamber’in, Resûl’ün ve ümmî Peygamber’in— âline ve ashâbına salât et ve selâm eyle”;

gece ve gündüz beş yüz kez; o, Peygamber’le (sallallahu aleyhi ve sellem) uyanıkken buluşmadan ölmez. (Nakil bitti.)

Bu, onu (sallallahu aleyhi ve sellem) uyanıkken görmeyi sağlıyorsa, onu (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda görmeyi öncelikle sağlar.

On yedinci fayda:

Şeyhimiz (Şeyh Hasan el-Adevî), adı geçen şerhinde (Şerhu Delâili’l-Hayrât), yine İmam Yâfiî’den, Bostânü’l-Fukarâ kitabında nakletti: Peygamber’den (sallallahu aleyhi ve sellem) vârid oldu ki o şöyle buyurdu:

“Kim, Cuma günü bu salavatla —o, ‘Allah’ım, seyyidimiz Muhammed en-nebiyyü’l-ümmî’ye salât et’tir— bana bin kez salavat getirirse,”

“o gecesinde Rabbini, Peygamber’ini veya cennetteki menzilesini görür; görmezse, bunu iki, üç veya beş Cumada yapsın.”

Bir rivayette “ve âline ve ashâbına ve selâm eyle” ziyadesi vardır. (Nakil bitti.)

Sonra, Tunus’ta oturan Faslı Şeyh Abdullah el-Hayyât b. Muhammed el-Hârûşî’nin Künûzü’l-Esrâr’ında, geçenin benzerini zikrettikten sonra, özeti şu olan bir rüya hikâyesi gördüm:

O, Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) bu lafızla, bu niyetle salavat getirdi; fakat bir şey görmedi; kendine döndü; Resûlullah’a (sallallahu aleyhi ve sellem) muhabbetle salavat getirmeye başladı; kendisini cennette tanıdığına dair müjdeleyici bir rüya gördü; sonra Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem) türbesini ziyaret etti. Dedi ki: Ben bugün, ihvanların iltizam edip âdeti hâline getirdiği bir sayıya kalkmıyorum; hamd âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur.

Dedi ki: Onu ihvanlarımızdan bir adam yaptı; Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda gördü ve ona dua etti; o (sallallahu aleyhi ve sellem) ona “Allah seni hidayete erenlerden kılsın” dedi; sonra en yakın sürede üzerinde hidayet eseri göründü.

Başka bir kardeş de yaptı; Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) gördü ve ona hayır dua etti.

On sekizinci fayda

On dokuzuncu fayda

Yirminci fayda

On sekizinci fayda:

Kutb rabbânî seyyidim Şeyh Abdülkādir, el-Gunye kitabında, el-A‘rac’dan, o da Ebû Hüreyre’den (radıyallahu anh) zikretti; Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu:

“Kim Cuma gecesi, her rekâtta Fâtihatü’l-kitâb’ı, Âyetü’l-kürsî’yi bir kez ve İhlâs’ı on beş kez okuyarak iki rekât kılar ve namazının sonunda bin kez ‘Allah’ım, Muhammed en-nebiyyü’l-ümmî’ye salât et’ derse, beni uykusunda görür; diğer Cuma tamamlanmadan beni görmüş olur; beni görene cennet vardır ve geçmiş ve gelecek günahları bağışlanır.”

On dokuzuncu fayda:

Ebû Mûsâ el-Medînî, İbn Abbâs’tan (radıyallahu anhümâ), Peygamber’den (sallallahu aleyhi ve sellem) tahric etti; şöyle buyurdu:

“Hiçbir mümin yoktur ki, Cuma gecesi, her rekâtta Fâtiha’dan sonra yirmi beş kez İhlâs okuyarak iki rekât kılsın, sonra bin kez ‘Allah, Muhammed en-nebiyyü’l-ümmî’ye salât etsin’ desin de, gelecek Cuma tamamlanmadan beni uykusunda görmüş olmasın; beni görenin Allah günahlarını bağışlar.”

Yirminci fayda:

Şeyh Muhammed Hakkı Efendi en-Nâzilî, Hazînetü’l-Esrâr adlı kitabında şöyle dedi: Şeyhim ve senedim Şeyh Mustafâ el-Hindî, 1261 yılında Medine-i Münevvere’de, Mahmûdiyye medresesinde, bana senedlerini zikretmekle icazet verdi; ondan, ilmin açılması, Allah Teâlâ’ya yaklaşmak ve Resûlullah’a (sallallahu aleyhi ve sellem) vuslat için bazı hasais ve zikirler istedim; bana öğretti:

Âyetü’l-kürsî’yi ve şu salavatı: “Allah’ım, seyyidimiz Muhammed’e ve seyyidimiz Muhammed’in âline, her göz kırpmasında ve her nefeste, Senin bildiğin her şey sayısınca salât et ve selâm eyle.”

Dedi ki: Ona devam edersen, ilimleri ve sırları Peygamber’den (sallallahu aleyhi ve sellem) alırsın; ta ki onun Muhammedî terbiyesinde, ruhaniyle (ruhani olarak) olursun.

Dedi ki: Bu tecrübe edilmiştir; onu falan ve falan tecrübe etti; ihvanlardan birçoğunu saydı.

Bu salavatı, başladığım ilk gece yüz kez okudum; Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda gördüm; “Şefaat sana, ana babana ve kardeşlerinedir” dedi; sonra —Allah’ın güç ve kuvvetiyle— şeyhin (kaddesallahu sırrahû) zikrettiği gibi buldum.

Yirmi birinci fayda

Yirmi ikinci fayda

Yirmi üçüncü fayda

Yirmi dördüncü fayda

Sonra bu salavatı ihvanlardan birçoğuna haber verdim; ona devam edenlerin, benim gibi elde edemediğim şaşırtıcı sırlar elde ettiklerini gördüm; onda çok sırlar vardır; bu işaret sana yeter.

Yirmi birinci fayda:

Mekke-i Müşerrefe müftüsü seyyid Ahmed Dahlân (rahimehullah), Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) birçok salavat topladığı mecmuasında şöyle dedi: Peygamber’le (sallallahu aleyhi ve sellem) buluşmak için tecrübe edilmiş lafızlardan biri şudur:

“Allah’ım, seyyidimiz Muhammed’e —sırlarını toplayana ve Sana delâlet edene— âline ve ashâbına salât et ve selâm eyle”; her gün bin kez. (Bitti.)

Yirmi ikinci fayda:

Seyyid Ahmed Dahlân, adı geçen mecmuasında şunu zikretti: Faziletli lafızlardan biri —birçok ârifin dediğine göre— ona Cuma gecesi, bir kez bile olsa devam edenin ruhuna, ölümde ve kabre girişte, Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem) ruhunun misali keşfolunur; öyle ki onu lahde koyanın Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) olduğunu görür.

Dedi ki: Bazı ârifler dedi ki: Ona devam edene, onu her gece on kez, Cuma gecesi de yüz kez okuması gerekir; ta ki —inşallah Teâlâ— bu büyük fazilete ve değerli hayra ersin. O şudur:

“Allah’ım, seyyidimiz Muhammed en-nebiyyü’l-ümmî’ye —el-habîb, yüce kadir, büyük câh (itibar)— âline ve ashâbına salât et ve selâm eyle.” (Bitti.)

Bunun benzerini Şeyh Sâvî ve Şeyh Emîr, İmam Süyûtî’den nakletti.

Yirmi üçüncü fayda:

Şeyh Sâvî, Şerhu Virdi’d-Derdîr’de şöyle dedi: Bazıları dedi ki: Salavat-ı İbrâhîmiyye’yi bin kez okumak, Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) görmeyi gerektirir.

Şeyhimiz el-Adevî’nin Şerhu Delâili’l-Hayrât’taki ifadesi, bazı âriflerden: Buhârî’nin rivayet ettiği teşehhüd lafzını, pazartesi veya cuma gecesi bin (kez) kullanmak, onu (sallallahu aleyhi ve sellem) görmeyi gerektirir.

Yirmi dördüncü fayda:

Şeyh Sâvî, adı geçen şerhinde (Şerhu Virdi’d-Derdîr), seyyidim Muhammed b. Ebi’l-Hasan el-Bekrî’nin —Salâtü’l-Fâtih diye adlandırılan— salavatını zikrederken şöyle dedi; o da şudur:

Yirmi beşinci fayda

Yirmi altıncı fayda

“Allah’ım, seyyidimiz Muhammed’e —kapalıyı açana, geçmişi sona erdirene, hakkı hak ile destekleyene ve Senin dosdoğru yoluna hidayet edene— salât et, selâm eyle ve bereketlendir (sallallahu aleyhi) ve âline ve ashâbına —onun kadri ve büyük mikdarı hakkıyla—.”

Onu perşembe, cuma veya pazartesi gecesi bin kez okuyan, Peygamber’le (sallallahu aleyhi ve sellem) buluşur; okuma, dört rekât namazdan sonra olur; birincide Kadir sûresini, ikincide Zelzele’yi, üçüncüde Kâfirûn’u, dördüncüde iki muavvizeti okur; okurken öd ağacıyla tütsüler; istersen tecrübe et. (Bitti.)

Bu son dokuz faydayı, Efdalü’s-Salevât alâ Seyyidi’s-Sâdât adlı kitabımdan topladım.

Yirmi beşinci fayda:

Şeyh Senûsî, Mücerrebât’ında şöyle dedi: Değerli hazinelerden:

Kim, Allah’ın “el-Vedûd” ismini beyaz ipek bir kumaşa yazar ve onunla “Muhammedün Resûlullah”ı otuz beş kez yazarsa,

ve Cuma namazından sonra “elhamdülillâh”ı otuz beş kez (yazarsa), Allah ona itaat ve iyilik üzere güç verir ve şeytanların dürtülerinden korunur.

Onu yanında taşıyana, Allah, yaratıkların kalplerinde bir heybet verir.

Ona, her gün güneş doğarken bakmaya devam eder ve Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getirirse, onu (sallallahu aleyhi ve sellem) görmesi çoğalır ve Allah, gününün sebeplerini ona kolaylaştırır.

Yirmi altıncı fayda:

Şeyh Senûsî yine şöyle dedi:

Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) görmek isteyen, uyumadan önce gusletsin, iki rekât kılsın; selâm verince şöyle desin:

Yirmi yedinci fayda

“Bismillâhirrahmânirrahîm; Allah’ım, azametin, mülkün ve rıdvânından rahmetin son noktası için Sana hamd olsun; Allah’ım, yüzünün keremine ve celâlinin izzetine yaraşan şekilde Sana hamd olsun; Allah’ım, ihsanının sürekliliği ve Sana ibadetinin güzelliği için Sana hamd olsun; Allah’ım, Azîm Kur’an hürmetine, —göklerin ve yerin nurunu onunla aydınlattığın— kerîm yüzünün nuru hürmetine ve kendisiyle indiğin ismin hürmetine Senden isterim...”

Yirmi yedinci fayda (*)

Seyyidim Ebü’l-Abbâs et-Ticânî’nin (Cevheratü’l-Kemâl) salavatı; o da şudur:

“Allah’ım, rabbanî rahmetin aynına, —fehimlerin ve manaların merkezini kuşatan— tahakkuk etmiş yakuta, —âdemî— oluşmuş âlemlerin nuruna, rabbanî hakkın sahibine, —her suyu ve kabı dolduran yağmur bulutlarıyla— en parlak şimşeğe, —mekânların yerlerini kuşatan— varlığını kendisiyle doldurduğun parlak nuruna salât et ve selâm eyle;”

“Allah’ım, hakikat arşlarının kendisinden tecelli ettiği hakkın aynına, en kadîm marifetlerin aynına, Senin tam ve en doğru sıratına salât et ve selâm eyle;”

“Allah’ım, hakkın —hak ile— tal‘atına, en büyük hazineye, Senden Sana feyzine, tılsımlanmış nurun kuşatmasına salât et ve selâm eyle (sallallahu aleyhi) ve âline —bizi kendisiyle tanıttığın bir salâtla—.” Bu, bu kitabın sekizinci babında geçti; o, salavatların yüz ikincisidir; orada onun için önemli faydalar zikrettim; onlardan biri de, şeyhin (radıyallahu anh) söylediği: Kim devam ederse...

__________

(*) Kitabı nakledenin notu:

Bu salavat, bu kitaptaki sekizinci babın yüz on ikinci salavatıdır; müellifin dediği gibi yüz ikincisi değildir; belki bu ondan bir sehivdir. Şerhine gelince, seyyidim en-Nebhânî’nin naklettiği üzere, talebesi Şeyh Ali b. Harâzim’in Cevâhirü’l-Meânî’sinde olduğu gibi (Cevheratü’l-Kemâl)’dir; orada, Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem) onu imlâ ettiği zikredilmiştir.

Onun faydalarından: Onu yedi kez veya daha fazla okuyanın yanında, onu andığı sürece Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem) ruhu ve dört halife hazır bulunur.

Onun faydalarından: Ona yedi defadan fazla devam edeni, Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) özel bir muhabbetle sever; velilerden olmadan ölmez.

Şeyh (radıyallahu anh) dedi ki: Ona, uyurken, tam bir taharet ve temiz bir yatak üzere yedi (kez) devam eden, Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) görür. (Not bitti.)

Yirmi sekizinci fayda

Yirmi dokuzuncu fayda

Yirmi sekizinci fayda:

Seyyidimiz Ahmed er-Rifâî’nin (radıyallahu anh), önceki babda geçen —on yedinci olan— salavatı:

“Allah’ım, seyyidimiz Muhammed en-nebiyyü’l-ümmî el-Kureşî’ye —nurlarının denizine, sırlarının madenine, inâyetinin aynına, hüccetinin lisanına, yaratıklarının en hayırlısına ve yaratıkların Sana en sevimlisine, kulun ve —kendisiyle peygamberleri ve mürselîni sona erdirdiğin— Peygamber’ine— âline ve ashâbına salât et ve selâm eyle. İzzet sahibi Rabbin, onların vasfettiklerinden münezzehtir; mürselîne selâm; hamd âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur.”

Onu on iki bin kez okuyan, Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) uykusunda görür; onun hakkındaki söz, orada zikredilirken geçmişti. (*)

Yirmi dokuzuncu fayda:

Seyyidim Muhammed Ebû Şa‘r eş-Şâmî’nin, önceki (sekizinci) babda geçen —yüz on birinci olan— salavatı:

________

(*) Kitabı nakledenin notu:

Faydayı tamamlamak için, sekizinci babda bu salavatın faydalarının şerhi olarak geleni zikrediyoruz: Ona, her gün sabah namazından sonra —herhangi bir murat ve niyetle— devam edenin ihtiyacı, Allah Teâlâ’nın izniyle hâsıl olur; onu on iki bin kez okuyan, Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) rüyada görür; ona, her ihtiyaç, her önemli iş ve hastalık için kırk sabah devam ederse...

“Allah’ım, en yüce yüzünden yazılmış, —Peygamber’in ve Resûl’ün Muhammed’in kalbinde— ebedî, daim, bâkî ve muhalled en büyük ismin hürmetine Senden isterim; ve —ehadiyetin birliğiyle bir olan, kem ve adet birliğinden yüce, her fertten mukaddes olan— en büyük ismin hürmetine ve ‘Bismillâhirrahmânirrahîm; de ki O Allah’tır, tektir...’ hakkı için...”

Rüyada Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) veya Hızır’ı (aleyhisselâm) görmeyi sağlar —orada, faydalarında zikredildiği gibi—. (*)

______________

(*) Kitabı nakledenin notu:

Faydayı tamamlamak için, bu salavatın faydalarını, sekizinci babdan bu salavat için tam olarak buraya naklediyoruz:

Bu salavat, Akîdetü’l-Gayb sahibi, Ebû Şa‘r ve Şa‘îr diye meşhur, seyyidim Şeyh Muhammed Takıyyüddin ed-Dımaşkī el-Hanbelî’nindir (radıyallahu anh); Cevâhiru Envâri Hayâti’l-Kulûb fi’s-salâti ve’s-selâmi alâ efdali mahbûb seyyidinâ Muhammed (sallallahu aleyhi ve sellem) adlı kitabının lafızlarındandır.

O da “Allah’ım, Senden isterim...” (sonuna kadar)dir. Onun faydaları hakkında, sahibinin “el-İsmü’l-A‘zam” adını verdiği müstakil bir risale gördüm; müellifinin adını bulamadım; belki salavatın müellifi Şeyh Takıyyüddin’in kendisidir. O (rahimehullah) dedi ki:

Bu, Akîdetü’l-Gayb sahibinden ve rical-i gaybın yolundan —Allah aziz sırlarını kutsasın— Allah’ın en büyük isminin havasını, menfaatlerini ve tasarruflarını zikrettiği büyük bir risaledir; onda, en büyük sırlardan şaşırtıcı sırlar vardır. Onlardan:

1. Onu her gün yüz kez okursan, velilerden olursun.

2. Onu her gün bin kez okursan, gaybdan harcarsın (rızıklanırsın).

3. Onu, zalimi helâk etmek için cumartesi gecesi bin kez okursan, onun helâkine dair şaşılacak şey görürsün.

___________

4. Yol kesicileri durdurmak için, onu, sol ayağının altından aldığın bir avuç toprağa yedi kez okuyup, düşmanların tarafından yukarı doğru savur; onlara o saatte helâk düşer.

5. Kaybolanı, kaçağı, çalınanı, yağmalananı, emaneti ve borcu geri getirmek için, onu her gün yedi kez okur; her seferinde, sevabını, Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem), âlinin, ashâbının, sevdiklerinin, rical-i gaybın, nöbet sahiplerinin ve reislerinin huzuruna niyet ederek başlar; ve fakirlere, miskinlere ve yetimlere tatlı ve yiyecekten bir şey yedirmeyi niyet edersin...

6. Onu, günlük (lübân) tütsüsüne okuyup, —hangi hastalık olursa olsun— hastayı onunla tütsülersen, Allah Teâlâ’nın izniyle iyileşir.

7. Baş ağrısı, yarım baş ağrısı (şakīka), ateş, göz iltihabı ve göz ağrısı için, onu gül suyuna, her seferinde Fâtiha ile birlikte, yedi kez okuyup hastayı onunla yağlarsan, Allah’ın izniyle o saatte iyileşir.

8. Onu, Fâtiha ile birlikte suya yedi kez okuyup, hastayı ve akrep/sokulanı onunla yağlayıp içirirsen, Allah Teâlâ’nın izniyle şifa bulur.

9. İnsanın ve her hayvanın sütünün çoğalması için, yeryüzünde akan kaynak suyuna, Fâtiha ile birlikte yedi kez okuyup, (hastaya/kimseye) içirir ve yağlarsan, Allah Teâlâ’nın izniyle (süt) akar.

10. (Onun) kendisinde takîbe (sara benzeri), idrar tutukluğu veya doğum zorluğu olana içirilir; bunların hepsinde okuma, her seferinde Fâtiha ile birlikte yedi kezdir —geçtiği gibi—; okuma ister tütsü, yağ, su, sürme veya merhem üzerine olsun, ister başka şey.

11. Onu bir esere (kumaş parçasına) okuyup hastanın başına bağlarsan, arzî ârız gider ve tabii ve ruhanî şifa hâsıl olur.

12. Kötü rüyalar, korku, unutkanlık, nefes darlığı, göğüs ağrısı, gazlar, kolik, uykusuzluk ve titreme için, uyurken içilir.

13. Onu yazıp bir dükkâna koyarsan, üzerinde güzellik parlaklığı görünür, nefisler ona meyleder, onda satış, kâr ve bereket çoğalır.

________________

14. Onu, satmak veya evlendirmek istediğin her şeye okursan, onda rağbet çoğalır, üzerinde parlaklık, güzellik ve cemâl görünür.

15. Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) veya Hızır’ı (aleyhisselâm) uykuda görmek, bir şey hakkında haber almak veya dünyada ve âhirette fayda veren bir şey öğrenmek istersen, onu uyurken yüz kez okur, kıbleye dönük, taharet üzere uyursun; baş ucunda gül, gül suyu veya benzeri güzel koku bulunur...

16. Kaçağı geri getirmek, mekreshi (cin çarpmasını) gidermek, sara, bağlanmışı çözmek, büyülenmişi açmak, hapsedileni ve esiri salmak, gamlı, kederli, üzüntülü, borçlu, sevilmeyen, kovulmuş, felçli, hasta, ateşli, ârızalı ve hamile için: Bir okka zeytinyağı al, onu beyaz bir şişeye koy, kıble duvarının önündeki bir culfaya (rafa?) koy...

Otuzuncu fayda

Otuz birinci fayda

Otuzuncu fayda:

İmam Şa‘rânî, Tabakāt’ında, seyyidim Ebü’l-Mevâhib eş-Şâzelî’nin tercümesinde şöyle dedi: O (radıyallahu anh) şöyle derdi: Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda gördüm; bana “Uyurken şöyle de” dedi:

“Eûzü billâhi mine’ş-şeytâni’r-racîm, Bismillâhirrahmânirrahîm” beş kez; sonra “Allah’ım, Muhammed hakkı için, bana Muhammed’in (sallallahu aleyhi ve sellem) yüzünü —hâlen ve meâlen— göster” de.

Onu uyurken söylersen, ben sana gelirim ve senden asla geri kalmam.

Sonra dedi ki: Ona iman eden için ne güzel bir rüya ve ne güzel bir mana. Bu, onun lafzından (radıyallahu anh) nakledilmiştir.

Otuz birinci fayda:

(İmam Şa‘rânî) orada, (seyyidim Ebü’l-Mevâhib eş-Şâzelî’nin) tercümesinde şöyle dedi:

O (radıyallahu anh) şöyle derdi: Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) görmek isteyen, onu gece gündüz —efendi velilere muhabbetle birlikte— çokça ansın; yoksa onu görme kapısı ona kapalıdır; çünkü onlar insanların efendileridir; Rabbimiz onların öfkeleriyle öfkelenir; Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) da böyledir.

Otuz ikinci fayda

Otuz ikinci fayda (*)

Şeyhimiz, ârif billâh seyyidim Şeyh Muhammed el-Fâsî’nin yâkūtiyye salavatı, önceki babda —onun hakkındaki sözle birlikte— geçti; o, salavatların yüz on yedincisidir. O (radıyallahu anh) dedi ki: Kutb dedi ki: Onu sabah akşam üçer kez okumaya devam edenin, Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) uyanıkken ve uykuda görmesi çoğalır...

___________

(*) Kitabı nakledenin notu:

Faydayı tamamlamak için, yâkūtiyye salavatını ve faydalarını, bu kitabın sekizinci babından tam olarak buraya naklediyoruz; o da şudur:

“Şüphesiz Allah ve melekleri Peygamber’e salât eder; ey iman edenler, ona salât edin ve tam bir teslimiyetle selâm verin.”

“Allah’ım, ceberûtî sırlarının yarılmasına ve rahmanî nurlarının açılmasına sebep kıldığın zata salât et ve selâm eyle; o, rabbanî huzurun nâibi ve zatî sırlarının halifesi oldu; o, samedî zatının ehadiyet yakutu ve ezelî sıfatlarının mazharının aynıdır; Seninle Senden, Sana bir perde ve gaybının sırlarından —onunla yaratıklarının çoğundan gizlendiğin— bir sır oldu...”

“Öyleyse Allah’ım, onun Senin katındaki câhı ve Sana kerameti hürmetine, kalıplarımızı fiilleriyle, kulaklarımızı sözleriyle, kalplerimizi nurlarıyla, ruhlarımızı sırlarıyla, şahıslarımızı hâlleriyle, sırlarımızı muamelesiyle, bâtınlarımızı müşahedesiyle, gözlerimizi cemâlinin yüzünün nurlarıyla ve amellerimizin sonlarını rızasında olmakla imar etmeni isteriz; ta ki onunla Sana şahit olalım; o da Seninle; ben de iki huzurun nâibi olayım...”

___________

“Allah’ım, ona, makamına ve büyük kadrine yaraşan bir salât ve selâm ile salât ve selâm etmeni; beni onunla onun üzerinde toplamanı; beni onların hâlis sevgisiyle ona yaklaştırmanı; onlar sebebiyle bana takvâ sahiplerinin nefhasını nefhetmeni ve onlardan bana asfiyânın bağışını bağışlamanı isteriz; çünkü o, korunmuş sır ve saklı tek cevherdir; o, Senin gizlilerinin sadeflerinin üzerine kapandığı yakuttur...”

Bu yâkūtiyye salavatı, iki şerefli haremde oturan, büyük üstâd, ârif şeyhimiz seyyidim Şeyh Muhammed el-Fâsî eş-Şâzelî’nindir (radıyallahu anh); halifesi, fazıl ve kâmil âlim seyyidim es-Seyyid Muhammed el-Mübârek el-Mağribî —Şam’da oturur— bana, şeyhten işittiğini haber verdi: O, Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) ... sonra gördü.

Bazı ihvanlar onunla halvete girdi; yedi gün onu okumaktan geri durmadı; Peygamber’le (sallallahu aleyhi ve sellem) uyanıkken buluşmadan çıkmadı; ondan ilimler ve sırlar aldı. (Nakil bitti.)

Dedim ki: Ben şeyhle (radıyallahu anh) buluştum; ondan Şâzeliyye tarikatını, 85 yılında Mısır’da aldım; o zaman Ezher Camii’nde ilim talebiyle meşguldüm; meclisinde ve zikir halkasında hazır bulundum; bereketi bana hâsıl oldu. Hamd Allah’a mahsustur.

Otuz üçüncü fayda

Otuz dördüncü fayda

Otuz üçüncü fayda:

Bir mecmuada şunu gördüm; metni şöyledir: Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) görmek için bir salavat: “Peygamber’imiz Muhammed’i (sallallahu aleyhi ve sellem) görmek isteyen, iki rekât kılsın; her rekâtta Fâtihatü’l-kitâb’ı bir kez, Vedduhâ’yı yirmi beş kez ve Elem neşrah’ı yirmi beş kez okusun; sonra uyuyuncaya kadar Peygamber’e (sallallahu aleyhi ve sellem) salavat getirsin.” (Nakil bitti.)

Otuz dördüncü fayda:

Demîrî, Hayâtü’l-Hayevân’da, insan hakkındaki sözünde, Şeyh Şihâbeddin Ahmed el-Bûnî’nin Sırrü’l-Esrâr kitabından nakletti:

Kim, cuma namazından sonra, tam bir taharet üzere, bir kartona “Muhammedün Resûlullah, Ahmedün Resûlullah”ı otuz beş kez yazar ve onu yanında taşırsa, Allah Teâlâ ona itaat üzere kuvvet, bereket üzere yardım verir ve şeytanların dürtülerinden korur; ona, o karta, her gün güneş doğarken bakmaya devam eder ve (salavat getirir)se...

Otuz beşinci fayda

Otuz beşinci fayda:

Bu kitabın sekizinci babında geçen yüz yirmi birinci (*) salavatın —o, “Allah’ım, seyyidimiz Muhammed’e ve âline, lâ ilâhe illallâh miktarınca salât et...” (sonuna kadar)— okunması, bin kez, onu (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda görmeyi sağlar; onun, orada, yerinde zikredilen başka faydaları da vardır.

_______________

(*) Kitabı nakledenin notu: Faydayı tamamlamak için, yüz yirmi birinci salavatı bütünüyle ve faydalarıyla buraya naklediyoruz; o da şudur:

Yüz yirmi birinci salavat: “Allah’ım, seyyidimiz Muhammed’e ve âline, lâ ilâhe illallâh miktarınca salât et ve selâm eyle; bizi zengin et, koru, razı olduğuna muvaffak kıl, kötülüğü bizden çevir; yaratılmışların en hayırlısının iki reyhanesi Hasan ve Hüseyin’den ve diğer âlinden ve kerîm ashâbından razı ol; bizi selâm yurdu cennete koy; ey Hayy, ey Kayyûm, ey Allah.”

Bu salavatı, ârif billâh seyyidim İbn Atâillâh el-İskenderî’nin Miftâhu’l-Felâh ve Misbâhu’l-Ervâh adlı kitabının son sayfasında, kitabın dışında yazılı gördüm; ardından metni şu olan şey yazılıydı:

Bu mübârek lafız, her maksat için yüzden bine (kadar) okunur; onu (sallallahu aleyhi ve sellem) görmek için bin kez (okunur).

Ona, her gün bin kez okumaya muvaffak olana, Allah ebedî zenginlik verir; bütün yaratıkları ona sevdirir; zararları ve âfetleri ondan çevirir; faziletlerini ifade edemez. (Harfi harfine bitti.)

Otuz altıncı fayda

Otuz yedinci fayda

Otuz altıncı fayda:

Ârif billâh seyyidim Mustafâ el-Bekrî, Şerhu Hizbi’n-Nevevî’nin sonlarında şunu zikretti:

Kerîm “Muhammed” isminin faydalarından: Onu her gece yirmi iki kez okuyanın, Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) görmesi çoğalır.

Otuz yedinci fayda:

Bu kitabın sekizinci babında zikredilen yedinci (*) salavatın okunması —o, “Allah’ım, seyyidimiz Muhammed’e —kulun, Resûl’ün ve ümmî Peygamber’in— salât et...” ile başlar—:

Şeyh ed-Deyrebî, Mücerrebât’ında şöyle dedi; bazıları dedi ki:

Onu, on gece, her gece yüz kez —yatağına geldiğinde— okumaya devam eden ve sağ yanına, kıbleye dönük, tam bir taharet üzere uyuyan, Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) görür.

____________

(*) Kitabı nakledenin notu:

Faydayı tamamlamak için, yedinci salavatı bütünüyle buraya naklediyoruz; o, yedinci salavattır: “Allah’ım, seyyidimiz Muhammed’e —kulun, Resûl’ün ve ümmî Peygamber’in— âline ve ashâbına, seni ananlar seni her andığında, gafiller onu anmaktan gafil kaldığında, Allah’ın ilminin kuşattığı, Allah’ın kaleminin aktığı, Allah’ın hükmünün geçtiği ve Allah’ın ilminin genişlediği sayı kadar, her şeyin sayısı kadar salât et ve selâm eyle...”

Otuz sekizinci fayda

Otuz dokuzuncu fayda

Kırkıncı fayda

Otuz sekizinci fayda:

Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda —ve fazlasıyla, bazı âriflerin sözünden anlaşıldığı üzere, uyanıkken— görmek isteyen,

onun (sallallahu aleyhi ve sellem) emirlerine uysun, yasaklarından sakınsın, onun sünnetine —ona muhabbet, ona şevk, onu çok anmak, ona salavat, nebevî medhiyeleri okumaya devam ve şerefli suretini hazır etmekle— uymaya devam etsin; onu uykuda görmüşse (o sureti), değilse onun şerefli Şemâil’inden vârid olduğu üzere (hazır etsin)... (sallallahu aleyhi ve sellem).

Bu, seyyidim Abdülkerîm el-Cîlî’nin en-Nâmûsü’l-A‘zam fî ma‘rifeti kadri’n-Nebî (sallallahu aleyhi ve sellem) kitabındaki şu sözüyle gelecektir:

“Sana, onun şerefli suretini (sallallahu aleyhi ve sellem) ve manasını sürekli mülahaza etmeni tavsiye ederim; zorlanarak hazır ediyor olsan da; yakında ruhun alışır; o (sallallahu aleyhi ve sellem) sana ayan olur; onu bulur, onunla konuşur ve hitap edersin; o da sana cevap verir, konuşur ve hitap eder; böylece sahâbe derecesine erer ve —inşallah Teâlâ— onlara katılırsın.” (Nakil bitti.)

Otuz dokuzuncu fayda:

Onu (sallallahu aleyhi ve sellem) uykuda görmek için, Samediyye’yi (İhlâs’ı) on yedi kez okursun;

ve şu duayı okursun: “Allah’ım, nurların nuru hürmetine —ki o, Senin aynın, senden başkası değildir— bana Peygamber’in Muhammed’in (sallallahu aleyhi ve sellem) yüzünü, Senin katında olduğu gibi göster. Âmîn.”

Onu uyumadan önce okuyan, Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) görür —bunu bana geçen yıl, 1317’de, hacca giderken Beyrut’a geldiğinde, Kādirî Dımaşkī sâlih bir genç olan Şeyh Abdülkerîm el-Kāvî haber verdi; o, sâlih bir kavmin soyundandır; Allah, beni onunla ve dedeleriyle faydalandırsın. Âmîn.—

Kırkıncı fayda:

Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem) na‘linin misalini taşımaya devam etmek, onu uykuda görmeyi sağlar (aleyhi’s-salâtü ve’s-selâm);

Şihâb Ahmed el-Makkarî’nin Fethu’l-Müteâl fî medhi’n-niâl kitabında zikrettiği gibi; ifadesinin metni:

“Onun —yani şerefli na‘lin misalinin havasından— biri, bazı imamların, bereketinden tecrübe ettiği üzere şudur: Onu taşımaya devam edenin, yaratıklar nezdinde tam bir kabulü olur ve Peygamber’i (sallallahu aleyhi ve sellem) ziyaret etmesi veya onu uykusunda görmesi kaçınılmazdır.” (Nakil bitti.)

Dedim ki: Şerefli na‘lin misalini, adı geçen kitaptan çıkardım ve bastırdım; faydalarından ve havasından cümleler özetledim ve onları, uzunluğu yaklaşık üçte iki arşın, genişliği üçte bir olan bir kâğıtta onun çevresine bastırdım; son derece nefis oldu; insanlar onu, evlerinin baş tarafında, bereket için asmaya başladı.

Bu faydaları, bu kitapta saklanması için, olduğu gibi burada zikretmeyi uygun gördüm.

Misalin üstüne koyduğum metin şudur:

Bismillâhirrahmânirrahîm. Onun (sallallahu aleyhi ve sellem) na‘linin —yani kat kat (yamalı), içinde kıl olmayan ve iki kıbâli (tasma) bulunan— olduğu sahih olmuştur; kıbâl, na‘lin tasmasıdır; o (sallallahu aleyhi ve sellem), tasmalardan birini ayak başparmağı ile onu izleyen parmak arasına, diğerini orta parmak ile onu izleyen arasına koyar ve ikisini, ayağının üstündeki kayışa birleştirirdi.

Misalin sağındaki metin:

[Tenbih] Kudsî kitaplarda onun (sallallahu aleyhi ve sellem) isimlerinden biri “sâhibü’n-na‘leyn”dir (iki na‘lin sahibi); çünkü na‘lin giymek Arapların âdetiydi; onun iki na‘li ve sekiz mestî vardı; na‘linli ve yalınayak yürürdü —özellikle ibadetlere, tevazudan—; na‘linleriyle namaz kılardı —onlar temizdi—; bazen onları sol (elinin) şehadet parmağıyla taşırdı; hizmetçisi İbn Mes‘ûd, onları çıkarınca koyardı...

İbnü’l-Cevzî dedi ki: (Ayakkabıya) sağdan başlamaya devam eden, dalak ağrısından emin olur.

Başkası dedi ki: Mümtehine sûresini yazıp, dalağı hasta olanın suyunu içersen, Allah’ın izniyle iyileşir.

(Mesele) Ağaçları ve benzerlerini —bu misal gibi— resmetmek caizdir; insanı ve hayvanı resmetmek ve onların suretlerini —hor kullanılmayan (mükerrem) bir sıfatla— edinmek ise haramdır.

Misalin solundaki metin:

(Faydalar) Kastallânî el-Mevâhibü’l-Ledünniyye’de ve Makkarî Fethu’l-Müteâl’de, âlimlerden nakletti:

Bu şerefli misalin bereketinden tecrübe edilen şudur:

Onu, teberrük ederek yanında bulunduran için, azgınlardan ve düşmanların galebesinden bir emniyet; her inatçı şeytandan ve her hasetçinin gözünden bir korunaktır.

Doğum sancısı şiddetlenen hamile kadın onu sağ eliyle tutarsa, Allah’ın güç ve kuvvetiyle işi kolaylaşır.

O, nazardan ve sihirden bir emniyettir.

Onu taşımaya devam edenin, yaratıklar nezdinde tam bir kabulü olur; Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem) kabrini ziyaret etmesi ve onu uykusunda görmesi kaçınılmazdır.

Onun bulunduğu ordu bozulmaz, kervan yağmalanmaz, gemi batmaz, ev yanmaz ve meta çalınmaz.

Sahibiyle (sallallahu aleyhi ve sellem) bir ihtiyaçta tevessül edilirse mutlaka giderilir; bir sıkıntıda mutlaka ferahlanır; bir hastalıkta mutlaka şifa bulunur —imanın kuvveti şartıyla—.

Misalin altındaki metin:

Bunu düzenleyen dedi ki: Bu, Resûlullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) na‘linin en doğru misalidir; fotoğrafla resmedilmiştir; ta ki allâme Ahmed el-Makkarî’nin Fethu’l-Müteâl fî medhi’n-niâl kitabından çıkardığım sahih aslına birebir uygun geldi; o, büyük bir cilttir; Allah, nadir bulunmasına rağmen bana ondan üç muteber nüsha kolaylaştırdı; biri, ... nüshasından nakledilmiştir.

Onların ve onun senedlerini zikretti: Onun (sallallahu aleyhi ve sellem) na‘li, seyyide Âişe’nin (radıyallahu anhâ) yanındaydı; sonra intikal etmeye devam etti; ona uygun na‘linler yapıldı; ona uygun yapılanlara göre de başka na‘linler; sonra şeyhler, kâğıda onun misalini çizdiler ve onu senedlerle naklettiler; ta ki onda bir topluluk eser yazdı; onlardan biri Ebü’l-Yemen b. Asâkir’dir...

(Hâtime)

Münâvî ve Kārî, Şemâil şerhinde şöyle dedi: İbnü’l-Arabî dedi ki: Na‘lin, peygamberlerin giysisidir; insanlar, topraklarında çamur olduğu için ondan başkasını edindiler.

Onu şu sözümle bitirdim:

“Mustafâ’nın na‘linin misaline hizmet ettim; iki yurtta onun gölgesinde yaşayayım diye.”

“Sa‘d b. Mes‘ûd, onun na‘line hizmetle saadet buldu; ben de onun misaline hizmetimle saîdim.”

Şerefli misal hakkında da şöyle dedim; muradım, onları ve onlardan sonrakileri ona koymaktı; sonra onun beyaz kalmasını tercih ettim:

“Bir misal, en faziletli resûlün bir na‘linin hikâyesidir; ferâkid (yıldızlar) onun toprağının makamını temenni etti.”

“Yedi gök, onun bütün kumalarıdır —kıskanç—; hükümdarların taçları da hasetçidir.”

Yine şöyle dedim:

“Bu varlığın başında Muhammed’in na‘li yükseldi; bütün yaratıklar onun gölgesi altındadır.”

“Tûr’da Mûsâ’ya ‘çıkar (na‘linleri)’ diye seslenildi; Ahmed’e ise arşta na‘linlerini çıkarmaya izin verilmedi.”

Yine şöyle dedim:

“Mustafâ’nın bir na‘linin misali; onun benzeri yoktur; ruhuma onunla rahat, gözüme onunla sürme (vardır).”

“Ne keremli bir na‘lin timsâli; her baş, keşke bir ayak olsaydım diye temenni eder.”

Yine şöyle dedim:

“Zamanın, insanlara savaş açtığını görünce, nefsime, onun efendisinin na‘lini bir kale kıldım.”

“Onun güzel misalinde, sağlam bir surla korundum; onun gölgesinde emniyete erdim.”

“Allah’ım, şefaatçimiz, günahlarımızın şefaatçisi ve kalplerimizin tabibi, seyyidimiz, mevlâmız ve âlemlerin mevlâsı Muhammed’e, âline ve ashâbına salât et ve çok, daim ve ebedî bir selâmla selâm eyle. Âmîn.”

“Allah’ım, seyyidimiz Muhammed’e salât et; evvelde sözümüz; Allah’ım, seyyidimiz Muhammed’e salât et; ortada sözümüz; Allah’ım, seyyidimiz Muhammed’e salât et; âhirde sözümüz.”